Rozenprieeltje

Hij had woord gehouden. Een plekje voor ome Piet. Waar ome Piet een beetje kon bijkomen. Waar tante Ria haar sterrenstof kon strooien. Zodat ome Piet ook zonder haar nog een beetje kon doorgaan. Maar deed hij het wel echt voor zijn oom? Of hield hij iedereen en vooral ook zichzelf voor de gek? En was het eigenlijk een plekje voor hemzelf. Een plekje waar hij kon bijkomen van de belazerrij van je weet wel. Wat deed het er ook toe. 
Hij had hard gewerkt. Als eerste had hij de rommel opgeruimd. Toen de moestuin 5 spaden diep doorgespit. Daarna had hij in record tempo een rozenprieeltje gebouwd. Waar hij de energie vandaan gehaald had wist hij zelf ook niet. Nou ome Piet wist het wel: van de moestuinbuurvrouw. Maar daar was hij nog helemaal niet aan toe. Hij wilde gewoon nog even met zijn oom op een mannenmanier rouwen om wat nooit meer terug kwam.

Het rozen prieeltje was prachtig, maar er groeide natuurlijk niet zomaar rozen. Ze waren met zijn tweeën naar de Action gegaan. Waren ze nog nooit geweest. En hadden voor een appel en een ei neprozen gekocht. Ze hadden er reuze schik in gehad om die lelijke plastic dingen met opbind draad aan het prieeltje vast te nagelen. Daarna hadden ze een paar lauwe biertjes en kadetjes met zweetkaas gegeten.

Af en toe gluurde hij door de heg, maar ze was er niet. Wel hoorde hij de muziek van die oude knorrepot schuin aan de overkant. Van die André Rieu muziek. Vonden ome Piet en hij eigenlijk niks voor die man. Ze konden er zich niets bij voorstellen dat hij zou kunnen dansen.

Toen ze aan hun derde biertje waren gaf ome Piet hem een vette knipoog. Die stadslui van het bamboe bos aan het eind van hun laantje kwamen de tuin op gereden. Hij snapte niet wat zijn oom bedoelde, maar kwam daar al rap achter. Toen vooral weer de vogeltjes waren te horen verscheen vanuit het bamboe bos een filmsterachtige vrouw. Eerst leek ze wat te twijfelen, maar toen liep ze doelbewust naar André Rieus tuintje. Eerst verdween André in zijn blokhut. Daarna de vrouw. De muziek werd harder gezet. Walsmuziek. Moeilijk om niet op de maat mee te deinen.

Ze namen nog maar een biertje. En de laatste kadetjes. Er begon iemand zachtjes mee te neuriën. Maar het was niet André en ook niet de filmster. Het kwam van achter de heg. Net op dat moment kwam André uit zijn blokhut met de vrouw in zijn armen. Hij in zijn blauwe overall en zij in een wolk vitrage. André straalde. Naast hem viel nu de schoonheid van de vrouw in het niet. Ze zweefden en draaiden perfect op de maat, tussen de bonen en de botersla.

Het neuriën hield aan. Niet te missen. Zou hij? Of toch maar niet? Ome Piet stond op. Tijd om op huis aan te gaan jong. Ome Piet ging. Hij bleef. Boog zich over de heg en vroeg: ‘Biertje?’. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties