Grote beer

1969

“Het is donker, Papa, ik wil de Grote Beer zien.”

De avond valt, ver beneden pinkelen straatlantarens. Daarboven een diepblauwe hemel met de eerste sterren. Enthousiast pak ik mijn hemelkaart. Ik loop het balkon op en kijk over het hek. De grond is acht verdiepingen lager. Met de kaart in de hand speur ik de hemel af naar bekende vormen. Geen Grote Beer, nergens een steelpannetje te zien.

“Laat eens zien!” zegt mijn vader. Hij bestudeert de kaart. “Het Noordzeekanaal is het westen”, hij draait zich om, “dan moeten we voor het Noorden daar kijken”

Hij buigt helemaal over het balkonhek heen, “Ja, daar is ie! Het Steelpannetje.”

Ik kijk met hem mee, maar ik ben te klein. Ik kan het net niet zien, de galerij zit ervoor.

Mijn vader tilt me op. “Als ik je buiten het balkon hou, kun je het wel zien.” Hij schuift me over de rand.

Ik kijk naar beneden en verstijf. De diepte zuigt aan me. Drie seconden vallen en je bent hartstikke dood! Ik denk aan het wandrek. Ik zat vast, ik durfde niet voor of achteruit. Iedereen lachte en de gymleraar moest omhoogklimmen om me eruit te slepen.

Dit is nog veel dieper!

“Ik durf niet! Zet me neer!”

“Wil je die Grote Beer nou zien of niet?” Hij duwt me verder over het hek.

“Ik durf echt niet!” Ik twijfel tussen worstelen en verstijven.

Met een kwaad gezicht tilt hij me terug op het balkon. “Je vertrouwt me niet!” gromt hij en beent naar binnen.

Ik kijk hem na, mijn benen trillen. Hij is boos. Waarom?

 

1994

“Daarginds!”

Ik stoot mijn oudere partner aan en wijs door het raam van de capsule.

“Dat moet Major Toms ruimtevaartuig zijn!”

Wilson trekt een wenkbrauw op. Zijn vizier vervormt het gebaar. “Da’s vijfentwintig jaar terug dat hij verdween!”

“Het luik staat open en de zuurstofslang hangt los. Niet best bij een ruimtewandeling.”

“Het was gewoon een idioot!” gromt Wilson, “altijd tegendraads. En dan die feestjes van hem. Hasj, heroïne en vrouwen te over! Altijd stoned. Hij was berucht om zijn Space Cake!”

“Niet echt een gewichtloos bestaan! Hallo Ground Control! We zijn Major Toms blikje tegen het lijf gelopen.”

“Roger, ga op onderzoek uit! We willen weten wat er gebeurd is. Anders staan we straks weer in de hitparade wegens onvermogen om de gevaren goed in te schatten.”

“Ik ga naar buiten, Wilson.”

“Roger!” Hij gespt zich vast en neemt de besturing over. Ik controleer mijn zuurstofslang en open het luik. Het zonlicht verblindt me. Snel klap ik mijn vizier voor mijn helm.

Gewichtloosheid is wonderbaarlijk. Je valt, maar je valt ook weer niet. Hoogtevrees bestaat hier niet, hoogstens angst voor de oneindigheid. Ik zweef naar buiten en kijk naar de Aarde. Adembenemend! Mijn blik gaat naar de sterren. Beangstigend? Nee, zoveel ruimte! De Grote Beer glimlacht me toe en wenkt me. Mijn hand gaat naar de clip van de levenslijn. 

Waarom zou Major Tom dat hebben gedaan?

Losmaken… Loslaten… Ik begrijp hem…

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Corine Binnekamp
Corine Binnekamp
24 dagen geleden

Mooi eind