Bestaan

Mijn moeder is mijn naam vergeten
wie bent u, vraagt ze ontdaan terwijl 
haar vingers heuveltjes huid kneden 
die minuten blijven staan
 
Mijn zoon weet niet meer waar ik 
woon maar hij belt en vertelt hoe 
hij sloopt wat oud is en vergaan, hoe 
hij huizen bouwt als bunkers 
die de tijd zullen doorstaan
 
Ik vul onze scheuren, strijk ze glad met 
geborgenheid en innige zinnen vol hoop 
en samen, noem onze diepste namen 
bevestig ons bestaan
Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties