Verhalententoonstelling

Zijn stem fluistert in mijn hoofd. Je denkt toch wel aan mijn laatste wens?

Ik knik werktuiglijk en kijk op mijn horloge: 13:30 24-12-2018. Sleutel in het slot, de deur knarst open. Ik vind het lichtknopje en kijk hem regelrecht in zijn papieren ogen.

“Victor Zwartmann (1933 – 2017) Gevallen Verhalen.”

Hij ziet er hier veel beter uit dan de laatste keer dat ik hem zag… 

Het beeld schrijnt in mijn hoofd. Een goede vriend die sterft, doodsangst in zijn ogen, zwaarte van eeuwig afscheid in mijn hart. Zijn trillende vinger wijst naar de twee multomappen op zijn bed. “Een leven van strijd!” kraakt zijn stem, “wil jij ervoor zorgen dat het bekend wordt? Alsjeblieft!” Mijn antwoord bevestigt de onderneming.

Ik kom in de zalen. Lijsten aan de muur, spotjes zorgen ervoor dat het kleinste detail zichtbaar is, iedere zinsnede is scherp.

Ik voel druk op mijn schouder. Dat is zijn teken. Ik leg een cd in de speler. Een statig pianostuk vult de ruimte met sfeer. Moussorgsky’s Promenade.

Weet je wat het voordeel is van de gene zijde? klinkt zijn stem, je ziet alles opeens veel helderder.

“Hoe bedoel je?”

Ik heb mijn leven lang gevochten voor erkenning. Mijn verhalen waren mijn strijders voor mijn offensief op het veld van schrijverseer.

Ik loop naar een ingelijst A4: “Zoals deze?” Een lelijke oude dwerg strompelt langs in donkere tonen.

Ja, gevallen in de Schrijverspodiumprijs. De jury struikelde over het Russisch van de hoofdpersoon. Onbegrijpelijk dat ze de essentie van de prachtige taal niet herkenden.

De Russische componist wandelt me naar de volgende lijst en verklankt een oud kasteel: “Ook gesneuveld?”

Inderdaad. Baarnse Literatuurprijs. De metamorfose van Tuilerieën naar wolkenkrabber kon ze niet overtuigen. Toch was mijn gedaanteverwisseling beeldend en had een uitstekend fundament.

Kuikengekakel op witte en zwarte toetsen danst door de zaal. Ik bekijk een gedicht in opvallende hanenpoten.

Haiku Master of the Month, Victor’s stem klinkt dun als een Japanse pentekening, is gesneefd in een goede strijd. De jury begreep mijn speelse verwijzing naar Paolo Coelho niet. Een tevergeefse pelgrimstocht, dus.

“Ik begrijp je verdriet. Een leven vol gevallen verhalen, allemaal niet goed genoeg.”

Nu zie ik de waanzin van wedstrijden duidelijk in. Toen ik nog leefde, schreef ik nergens anders voor en vergat de werkelijke waarde van mijn verhalen. Pas nu staan ze in een kader dat gezien mag worden. Dank je, Modest, je bent een echte vriend.

De klank van de Catacomben mondt uit in “Cum mortuis in lingua mortua”. Met de doden in dode taal… De laatste wissellijst trekt mijn aandacht.

“Dit verhaal heeft geen titel?”

De titel is onbekend. Het verhaal kwam om het leven in de Chicklit Contest. De jury vond de hoofdpersoon te mannelijk. Toch had zij haar zachte kanten.

Ik haal een waxinelichtje tevoorschijn en steek het aan. Het fragiele vlammetje verlicht het manuscript.

“Tombe van de onbekende soldaat…”

Victor lacht in mijn gedachten. Een eeuwige vlam is dit niet…

De Grote Poort van Kiev drijft mij naar de uitgang.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties