Rouwrandje

Hij las het berichtje op zijn telefoon dat hij inmiddels zo vaak had bekeken dat hij het uit zijn hoofd kende. Hij prevelde de woorden voor zich uit. ‘Lieve Sjoerd, ik denk dat we elkaar even niet moeten zien. Ik heb tijd nodig. Sorry, Julia.’ 

Op een vervuild paneel met naamplaatjes, belknoppen en het roostertje van de intercom zocht hij haar naam. Met een haastig gebaar veegde hij de regendruppels die vanuit zijn haar zijn ogen inliepen weg en droogde zijn handen aan de binnenkant van zijn jaszakken. Hij trok zijn rechterhand snel terug toen hij het lemmet van zijn mes zijn pink voelde binnenglijden. Om het bloeden te stelpen, stopte hij de vinger in zijn mond. Onder het paneel ontstond intussen een kleine plas van het water dat van zijn jas op de grond drupte.

Hij drukte kort op de bel naast haar naam. In de hal bleef het stil, ongeduldig drukte hij nog een keer op de bel, dit keer wat langer. Geen reactie. Hij vloekte binnensmonds.

Haar bericht had hem eerst in verwarring gebracht, wat was er mis? Daarna was hij boos geworden, waarom had ze niet het lef om dit gewoon te vertellen. Ze had die nacht nog met hem doorgebracht en er was geen enkel signaal geweest dat het om afscheidsseks ging. Later had ze in een telefoongesprek wel geprobeerd uit te leggen waarom ze niet verder wilde, maar dat was voor hem onvoldoende geweest. Hij wilde meer weten. Hij wilde haar zien.

Hij drukte nog een keer op de bel, stompte tegen de intercom, die er ook niets aan kon doen dat er geen reactie kwam. Hij zocht naar het huisnummer naast dat van Julia. Misschien kon de buurvrouw even kijken of Julia thuis was. Zijn vinger bleef hangen bij ‘Martinez’. Die moest het zijn. 

‘Ja,’ klonk het vragend uit de intercom. Verrast door de zware mannenstem reageerde Sjoerd niet meteen. ‘Hallo?’
Hij schraapte zijn keel. ’Sorry, ik ben de vriend van Julia, uw buurvrouw. Ze doet niet open, zou u willen kijken of ze thuis is?’
‘Ik ken Julia niet,’ klonk het metalig terug. ‘Ik ben hier bij mijn moeder. Als ze niet open doet, zal ze er wel niet zijn, denk je niet?’
‘Ze wil me niet meer zien,’ antwoordde Sjoerd met gesmoorde stem. Hij schraapte opnieuw zijn keel.
‘Daar zal ze dan wel een reden voor hebben.’
‘Wilt u alstublieft kijken of ze er is? Ik moet haar spreken.’
‘Sorry, jongen. Daar begin ik niet aan.’
Sjoerd zuchtte. ‘Ik houd van haar. Ik wil alleen nog één keer horen waarom ze me niet meer wil zien.’
‘Sorry, knul. Ga naar huis.’ Er volgde een droge klik en het was weer stil in het koude portaal.

Buiten regende het nog steeds, moedeloos ging hij onder het grote paneel op de grond zitten. Hij vloekte zachtes toen hij zijn boxershort nat voelde worden.

Hij pakte het mes uit zijn jaszak en begon met de punt zijn nagels schoon te maken. Hij kon wachten.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties