In geen tijden liefde

De enorme,  metershoge vlinder zag vanaf het dak van de blokhut dat hij het boek weglegde. De ooit veel gelezen Nobelprijs-winnende schrijver met zijn magische realistische stijl had veel woorden nodig gehad voor zijn verhaal. Een mooi verhaal, dat dan weer wel. Over liefde. De vlinder klapperde met zijn vleugels, wind creërend waardoor de samen gebonden, zelf in de moestuin geplukte en nog weg te geven bloemen in de ovaalvormige vaas in de hut begripvol knikten, maar hij had het niet in de gaten. 

Liefde in tijden van corona; nee liefde in géén tijden was een betere titel voor zijn ‘moment in time’. De bloemen waren voor niemand, een bezwering, een hunkering naar, ja, beweging. De bloemen zouden wel weer bij zijn moeder in de vaas komen. Hij voelde zich een De Rochebrune, het typetje van Koot en Bie die in de achtertuin van zijn moeder woonde.

De nieuwe moestuinbuurman rommelde met de moestuinoverbuurvrouw. Zij wel. Jaloers. Dit moestuincomplex lag kennelijk op een liefdes leilijn. Hij had hier al zoveel meegemaakt, nou ja, geobserveerd,  maar zijn tuintje aan de rand van het complex lag waarschijnlijk net op een liefdes zijlijn bedacht hij wrang. Wie wilde in deze coronatijden nu alleen zijn? Eenzaam en onvervuld. ‘Huilie hoor, zielig en drama, stop met je zelf medelijden’. En waar kwam toch telkens dat windje vandaan op deze windstille dag? Hij zou zo weg gaan, in de avond hier zijn mocht niet. Thuis weer elektriciteit en dan maar aan de computer. 

De grote schuif van het toegangshek ging open. De enorme convertible bolide van het blitse koppel aan het einde van het complex schuifelde grommend voorbij. Twee solide heren, drie fraaie dames met zich meevoerend. De Kardashians noemde hij het koppel voor zichzelf. De diepgroene ogen van één van de dames bleven even in zijn bruine hangen. Voor het eerst dat de Kardashians bezoekers hadden. De blokhut was even omgeven door een nieuwe wind, waarschijnlijk van de grote voorbij rijdende auto.

Tijd voor een laatste thee, een wals van Frans Jozef op de koptelefoon voor de oppep en dan gaan. De lanen waren leeg, hij was nu alleen nog met de Kardashians op het complex. Opvallende geluiden begonnen daar nu op te stijgen vanachter de ondoordringbare bamboestruiken. Passievol. Hij wist wat daar gebeurde. 

Het hekje van achter de bamboe Kardashian struiken ging open en de groenogige vrouw gleed erdoor.  Ze draaide zich terug om in de tuin van de Kardashians te kijken. Ze bleef daar een minuut of wat staan en liep er toen langzaam van weg ,het centrale pad op, kennelijk even een rondje park doen. Een ongelooflijk mooie vrouw. Ze naderde, hij repeteerde snel. Het moest nu gebeuren. Nu of nooit. Wat flapperde daar? De bloemen bewogen. Wees creatief, schiet op, wat? In godsnaam, wat te zeggen, nu, daar, daar was ze al. Ze keek opzij. Hij sprak. ‘Thee?’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties