Achter de heg

Ze had hem verlaten. Voor haar yogaleraar. En daar zat hij dan, op de verjaardag van zijn moeder, zonder haar, naast ome Piet. Ook ome Piet zat alleen. Zijn Ria was dood. Dus in zekere zin was hij ook verlaten, maar dan anders. Na zijn vierde jenevertje begon ome Piet te praten. Niet echt tegen hem, meer een beetje voor zich uit.

‘Tja jongen, daar zitten we dan, zonder moeder de vrouw. ’t Is wat.’ Daarna een lange stilte. In één keer het glaasje legend. ‘Ja, doe mij er nog maar eentje, die glaasjes zijn zo klein’. 

Hij dronk zelf langzaam zijn glas cranberrysap leeg. Eigenlijk vond hij het nogal vies, maar het zat vol antioxidanten volgens, nou ja haar naam wilde hij eigenlijk niet meer noemen. 

‘Je moet toch wat jongen’ begon ome Piet. ‘In beweging blijven. Een doel voor jezelf stellen. Dat zei dat meisje ook. Die psychologe. Aardig kind hoor, maar wat weet zij er nou van. Ria was net een buxusstruik, maar dan één waarin de buxusmot had gezeten die alles van binnenuit had leeg gegeten. Toen pas later de buitenkant verdorde was het te laat. Bij een buxus hadden de vogels er nog wat aan, al die lekkere rupsjes, maar bij de dood van Ria, ach wie had daar nou wat aan gehad? 
Ik moest iets van Mindfuck-ness gaan doen. Leek me best een goed idee. Zoals die knappe dokter-tovenaar van tv, Ria was er gek op. Die kon dingen wegtoveren en soms weer terug. Als die nou eens Ria terug kon toveren.’
‘Ach, ja waarom niet, schenk mij nog maar een keertje bij. Ik heb nergens geen energie voor. Zelfs niet voor de moestuin. Wat zou het toch mooi zijn als we daar een rozenprieeltje hadden. Kon ik daar op mijn gemakje een beetje Mindfuck-ness gaan doen. Ria was dol op rozen. Misschien is die tuin wel wat voor jou. Kun jij ook een beetje bezig blijven. Is dat wat?’

En zo was het dus gekomen. De volgende dag was hij op zijn fietsrondje langs de tuin gefietst. De moestuin lag er belabberd bij. Er moest echt wat gebeuren. Had hij daar zelf wel energie voor? Hij verlangde naar de tijd toen zij, wier naam hij nu even niet wilde noemen, nog geen volmaakt lijf had. Toen ze samen genoten van het leven. Lekker vaak een terrasje pakten. Uit eten gingen of lekker samen op de bank hingen. Ze groeiden natuurlijk wel langzaam een beetje dicht. Het roer moest om. Gezonder eten, meer sporten. Maar dat had zij tot een hogere kunst verheven. En nu had ze hem verlaten, voor haar yogaleraar. Ze had hem een mentale papzak genoemd, in een strak lijf, dat dan weer wel. Afijn, nu hij toch op de moestuin van ome Piet was kon hij net zo goed meteen even aan de slag gaan. Hij gluurde door de heg, net op het moment dat zijn halfontklede buurvrouw naar de enige appel aan haar boom reikte.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties