Hinkeldewinkel

Ze fietst naar het centrum. Sinds Corona de wereld heeft veranderd is zij angstvallig binnen gebleven. Tot nu, want vandaag wil ze een goedkoop cadeautje scoren voor haar dochter. En dat kan ze het beste doen bij de prijspakkerd.

In de bakken buiten liggen badbruisballen. Dat is wel leuk, maar eerst maar even binnenkijken. Op een tafel bij de ingang staat een fles desinfecteermiddel voor haarzelf en voor het verplichte winkelwagentje. Er is een winkelroute aangegeven op de vloer en ze wordt verzocht die te volgen. Al rijdend door de gangpaden komt ze allemaal spullen tegen die van pas komen. Haar karretje is behoorlijk vol als ze bij de kassa belandt, maar nog geen cadeau.

   ‘Ik wip nog even naar buiten om badbruisballen te pakken.’

Ze loopt al richting de deur als zij paniekerig wordt teruggeroepen door de caissière.

   ‘Dat kan alleen mevrouw als u daarna weer de winkelroute neemt. Met uw winkelwagentje!’

Corina zucht en knikt de caissière toe. Ach, dat arme kind kan er ook niets aan doen.

Als ze de bruisballen heeft gepakt wil ze zo snel mogelijk de route afleggen. Een oude mevrouw staat gebogen bij de kaarsen te kijken, ze kan er niet langs. Nadat zij drie keer tevergeefs heeft gevraagd of zij alstublieft opzij wil gaan, draait ze om en gaat terug. Dan maar een sluiproute.

   ‘U moet terug, mevrouw, dit is niet de goede route!’ Een vrouw kijkt haar zo zuur aan dat Corina zich meteen weer omkeert. Na de nodige andere hindernissen staat ze eindelijk weer bij de kassa. Ondertussen is de rij gegroeid. Zwijgend sluit zij, met enige afstand, achteraan. Eindelijk aan de beurt , mist er een prijssticker op één van de artikelen. Corina biedt aan te kijken.

   ‘Het ligt hier dichtbij, ik kijk snel, en kom dan terug.’

   ‘Nee mevrouw…’

Voordat de caissière verder gaat weet Corina al wat ze gaat zeggen. Ze moet de winkelroute volgen met haar karretje. Wanhopig kijkt de vrouw om en ziet de rij groeien. Vragende gezichten kijken haar aan.

   ‘Oké, dat moet dan maar!’ 

Zo snel als mogelijk is race-et Corina de winkel door. 

   ‘Beetje rustig aan mevrouw, u weet toch dat we afstand van elkaar moeten houden?’ Ze knikt, lichtelijk geïrriteerd en snelt door naar de kassa. Zweetdruppeltjes staan ondertussen op haar voorhoofd.

Als ze eindelijk heeft afgerekend, loopt ze naar de uitgang. Haar oog valt op de bon. Die schaal was toch afgeprijsd van vier euro naar twee euro? Daarom had zij er twee gekocht. Dat scheelt verdorie vier euro. De kassa is twee stappen terug. Voorzichtig probeert ze de stappen terug te zetten, maar dat wordt onmiddellijk afgestraft. 

   ‘U moet doorlopen, naar buiten, niet terug…’ 

   ‘Ja, maar de bon klopt niet. Ik ben al drie keer.’

Het maakt de winkelbediende niets uit. Verdwaasd loopt Corina naar buiten en vult haar fietstassen. Vier euro is toch veel geld. Met de bon en een nieuwe winkelwagen gaat ze dus nogmaals een rondje door de winkel. Ze maakt een foto van het kaartje waar de korting op staat, maar bij de kassa blijkt dat ze het echte product moeten hebben voor de scancode. Ze kan wel gillen! Voor de vijfde keer gaat ze de winkel door. Na al die weken weinig beweging komt ze hijgend aan bij de kassa. 

Ze beseft dat een goedkoop cadeautje kopen momenteel veel kost.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Mark de Gooijer
3 maanden geleden

Een leuk verhaal dat aangeeft dat de Corona-angst iedere logica verijdelt. We maakten iets soortgelijks mee in de vrije natuur met tegenliggers die verwachtten dat we ons in de doornstruiken van de berm terug zouden trekken om hen onbesmet te laten passeren.De media doen dan ook hun uiterste best om die angst in leven te houden: je medemensen zijn voortaan een gevaar voor je gezondheid.