Een zomers verhaal uit de moestuin

De man boog zich diep voorover om het laatste zevenkruid uit de rand van het perceel te trekken. Ingeborg keek nauwlettend toe door de haag. Het ging niet van één, twee, drie, echt ff schudden, ruk, ruk, los.

Tijdens het schudden van zijn lijf bewogen zijn billen niet, zag ze. Goed te zien want hij had zijn strakke hardloopbroek nog aan. Dat kon maar één ding betekenen; spieren. Lekkere, stevige spieren. Gespierde billen om je hand op te leggen, al glijdend naar… met een ruk kwam ze overeind. Ja, mama keek of er weer een vogelnestje in de haag zat, vorig jaar zat die er nog en nu niet meer. Jammer hé. Was zeker een mama vogel of een papa vogel omgekomen op de lange reis uit het zuiden. Ja, net als jouw papa niet meer thuis gekomen was. Bleef de mama vogel dan ook altijd weer alleen?

Ze gooide de bal weer naar haar toe, een beetje te hoog en hard. Ja, nee, sorry, ze kon er niks van. Snelle blik door de haag, dat strakke shirtje liet zien dat hij niet alleen spieren bij zijn billen had. Zijn nieuwe moestuin was nu ready voor bewerking met zijn meegebrachte zaad, dacht ze. Díe moestuin was er helemaal klaar voor om op te zaaien en oogsten en proeven. Haar moestuin lag er verlept bij, had al heel lang geen onderhoud meer gehad. Anderhalve bessenstruik, een buxus haag die onbespoten en dus kaalgevreten was, de appelboom met daarin hangend de enige en nog te plukken rijpe appel. Distels groeide goed op haar landje. Ze was al meerdere keren gewaarschuwd door Het Bestuur. Haar moestuin moest er beter gaan uit zien en beter worden bewerkt. Dan pas kon geoogst worden. Een mooie moestuin daar fleurde je van op, vond het Bestuur.

Zuchtend draaide ze zich om en overzag de ooit vruchtbare grond. Weet je wat; ze zou nu gelijk beginnen; nieuwe zomer, nieuw zweet! Ze voelde in één keer de inspiratie bij haar naar binnen vliegen. Aan de slag!

En zweten deed ze. Shirtje uit, wat maakt het uit. De distels werden geschoffeld, de appelboomtakken gesnoeid, de bladblazer liet ze staan maar het verdorde gras werd wel gemaaid. Alleen dan kon het groene gras weer opschieten. Eindelijk plantte ze ook de bloemenzaadjes in de geschoffelde, nu weer geheel te bewerken donkere aarde. Ze verheugde zich om in het najaar al de bloemen te zien opschieten en er van te genieten, zittend voor haar blokhutje. De haag bijknippen tot een strak geheel nu… . Het zweet droop van haar gezicht en langzaam langs haar lijf en doorweekte haar BH, short en sokken. Tevreden keek ze om zich heen. Het was nog niet af, maar het proces was in werking gezet. De moestuin had nu al een mooiere, dynamischer uitstraling dan eerst. Dan heb ik nu die appel wel verdiend! Ze ging op haar tenen staan en reikte omhoog en terwijl ze dat deed…, zag ze nou een gezicht snel weg duiken vanachter de haag?

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

1 Reactie
Nieuwste
Oudste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Corine
Corine
30 dagen geleden

Heerlijk verhaal en sterke metaforen. Met plezier gelezen.
Ik raakte alleen in de war door de woorden papa vogel en mama vogel: is Ingeborg alleen in de tuin of is ze daar met haar kind? Want: als ze haar moestuin gaat bewerken, krijg ik de indruk dat ze alleen is.