Ik hout van jou

Doordat Arnoud vaker thuis was ontdekte hij dat er in de tuin geen fatsoenlijk zitmeubel stond. Op internet vond hij meerdere meubelarrangementen die aan zijn verwachting voldeden maar elke suggestie liep vast op een veto van zijn vrouw. Na weer een afwijzing ontvlamde hij in furie en beet zijn vrouw toe dat zij dan maar wat moest kiezen waarop ze direct een houten tuinbank toonde met maar één nadeel. De bank bestond alleen in de bouwtekening van een grote bouwmarkt.  Om van het gezeur af te zijn bestelde Arnoud de tuinpalen, ijzerwaren en benodigde gereedschappen en was niet veel later bezig met zijn eerste project. Hij had er plezier in en een weekend later was de bank af.

‘Deze stoelen zijn ideaal voor erbij’ had hij gezegd. Met een zuur gezicht ging ze akkoord. De vuren balkjes werden vakkundig op maat gezaagd met zijn fonkelnieuwe tafelzaag onder kritisch toezicht van zijn vrouw die hem op het hart drukte het duwstokje te gebruiken volgens de veiligheidsregels. Hierna stopte ze steevast haar vingers in haar oren om hoofdschuddend weg te lopen. 

Arnoud had nog niet lang in de nieuwe stoelen gezeten toen de houtgroothandel voor de deur stopte met een lading vers Douglashout. Zijn vrouw keek er geërgerd naar en vroeg hardop wat er nu nog moest worden gemaakt. Ze begon langzaamaan genoeg te krijgen van de herrie en het zaagsel in de achtertuin maar Arnoud hoorde de tegenwerpingen al niet meer. Met zijn nieuwe beitelset was hij al bezig met een overhoekse haaklas voor het schuine dak van zijn zelfontworpen schuurtje.

En toen dat schuurtje af was, werd het zijn nieuwe domein. Tot groot ongenoegen van zijn vrouw die elke dag rond etenstijd luid fulminerend naar het schuurtje liep om Arnoud op te halen. Stilzwijgend werd de maaltijd dan genuttigd waarbij Arnoud steevast in gedachten verzonken naar de houtvoorraad staarde en zijn vrouw daar schamperende opmerkingen over maakte. Na het eten dook Arnoud zijn schuurtje weer in om verder te werken aan een nieuw werkstuk.

Op een avond besloot zijn vrouw nog eens te gaan kijken waar Arnoud nou mee bezig was. Ze liep naar het schuurtje en keek door het raampje naar binnen waar ze Arnoud zag die vol tederheid zijn houtbewerkingsgereedschap vasthield, het hout met de nerfrichting streelde en ze bijzondere houtverbindingen toe lispelde. Terwijl ze het schuurtje binnenstapte klonk haar stem schel: “Zo passioneel heb je mij al in geen tijden…’. Haar zin bleef steken in een doffe bonk op de achterkant van haar hoofd. Zo’n doffe knal waarbij de hoge tonen nog een beetje nagalmen, zoals alleen een goed stuk hout dat kan.

Met een gonzend hoofd kwam ze weer bij in een donkere krappe ruimte met weinig zuurstof. Met haar handen voelde ze om zich heen. Ze lag op een soort gladde stof dat over iets hards omspannen was. Ze sloeg er hard tegen met haar knokkels. Een luide bonk, zonder echo. Een kenner zou zeggen dat het Bangkiray hardhout was. 

(Naar een idee van Bregje van der Steeg.)

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties