De mooiste dag van haar leven

De mooiste dag van haar leven

24 juni 2020 1 Door Frans van der Eem

Mijn vrouw doet de afwas in haar bruidsjurk. Ze heeft haar schouders hoog opgetrokken. Haar moeder staat naast haar en pakt de druipende borden aan om ze af te drogen. Niet dat ze dat doet, afdrogen. Ze veegt er even overheen met haar theedoek en voegt ze dan toe aan de borden die opgestapeld op het gasstel staan. Ze zet de grote borden op de grootste gaspit links voorin en de kleine op de kleinste gaspit rechts achterin.

Het was best wel een mooie bruiloft. Mijn muziekmaten hadden zich beter kunnen gedragen, dat geef ik onmiddellijk toe. Maar mijn vrouw weet heel goed hoe dat gaat als je in een punkband speelt. Even los. Ze is zelfs een keertje bij een optreden van ons geweest. Apetrots was ik. En zij ook. Toen ik diep in de nacht thuiskwam en mijn stinkende podiumkleren in een hoek gooide, lag ze op me te wachten. Ze had alleen een T-shirt aan met daarop het logo van de band. Jammer dat haar moeder toen net bij ons logeerde, in ons arbeidershuisje met de papierdunne muren. Mijn schoonmoeder blijft graag van alles op de hoogte. Mijn vrouw weet dat.

Ik doe een stap naar voren en leg mijn hand op de schouder van mijn vrouw. Lieverd? Ze schudt mijn hand van zich af. Ik leg hem op haar heup en laat hem dan afglijden naar haar billen. In mijn ooghoek zie ik hoe mijn schoonmoeder verstijft. Het was toch mooi? Lieverd?

De ambtenaar bakte er niet veel van. Misschien omdat we hadden gekozen voor het enige dagdeel dat trouwen gratis is in onze gemeente. Bij binnenkomst had ik gezien hoe ongelijk de gasten zich hadden verdeeld over de banken. Aan de ene kant de zus van mijn vrouw, haar moeder en enkele ginnegappende collega’s. Aan de andere kant al mijn vrienden voor het leven. En, voor alle troepen uit, mijn getuige, Sharon, die ik zo lang heb gekend als Charles. Mijn maatje.

Mijn vrouw blijft me aankijken met haar rug. Ze duwt een bord in de handen van haar moeder. Lieverd, zeg ik, trek het je niet aan dat die ambtenaar er zo verveeld bij stond. Voor hem is het alleen maar werk. Mijn schoonmoeder laat het nog natte bord op een van de stapels vallen.

Bij het jawoord had Sharon de ringen klaar. Ze zag er prachtig uit. Mooier dan ooit. Ik aarzelde wat, geintje, en schoof toen de ring om de vinger van mijn vrouw. Ja, ik wil. Sharon snotterde. Mijn schoonmoeder snoof hoorbaar. Mijn vrienden barstten a capella los in ‘Ever Fallen In Love’ van de Buzzcocks.

Mijn vrouw keert zich om. Ik zag het wel. Op mijn eigen bruiloft. Wat? Wat dan, lieverd? Hoe je naar haar keek. Sharon. Charles. Hem. Ze pakt de gasaansteker en laat onder de stapels borden het vuur opvlammen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!