Vrees

Vrees

23 mei 2020 0 Door Bea Jansen

Ze zat er verslagen bij, een beetje grauwe kleur, vermoeide ogen en een trieste blik. De huisarts had haar verwezen, omdat ze voor de zoveelste keer om slaapmedicatie had gevraagd. Hij vond dat het maar eens klaar moest zijn met de ‘pammen’, ze moest nu maar eens gaan onderzoeken waarom ze zo slecht sliep en zoveel piekerde.

Een mens lijdt het meest onder het lijden dat men vreest (en nooit komt opdagen… nou ja, soms wel). Ze vreesde veel lijden, maar had ook wel het nodige mee gemaakt. Ze had jong haar vader verloren en was tot twee keer toe door haar partner verlaten. Eén van de kinderen was inmiddels het huis uit en met de ander kreeg ze moeilijk contact. Hij ging zijn eigen gang. Elke ochtend pakte ze zichzelf weer aan om naar het werk te gaan, doodsbang dat ook te verliezen. In het bedrijf werd de zoveelste reorganisatie aangekondigd.

Ik zeg dat het ook wel veel is. Als ik haar vraag naar betere tijden, kost het haar moeite om deze zich te herinneren. Meteen vertelt ze verder dat ze al zoveel heeft geprobeerd om van haar slaapproblemen af te komen. Een coach via het werk, familieopstellingen in het gezondheidscentrum, yoga met een vriendin, maar dat laatste was echt niets voor haar. Op mijn website heeft ze over mindfulness gelezen, maar dat is ook niks voor haar. ‘Dat ga ik echt niet doen’. Het lucht haar wel op om te vertellen, maar daarmee gaat het piekeren niet stoppen en de vermoeidheid niet weg.

Met een oefening laat ik haar ervaren dat ze niet haar gedachten is, maar dat ze haar gedachten heeft. Ze merkt dat je die gedachten kunt ervaren als golven die het strand oprollen en zich ook weer terugtrekken. Ook dat ze vaak vast zit in haar gedachten en gevoelens, alsof het een kluwen is.

De volgende sessie vraag ik haar of ze bereid is opnieuw een oefening te doen. Een eerste reflex bij een rotgevoel is er tegen vechten, waarmee het rotgevoel eigenlijk in stand wordt gehouden. De oefening gaat om het accepteren van het nare gevoel en het te observeren alsof het een kunstwerk is. Wanneer het gevoel er mag zijn en we er minder tegen vechten wordt het nare gevoel minder beladen. Ze vindt het spannend, maar is nieuwsgierig. Na het overlijden van haar vader heeft ze geleerd nare gebeurtenissen uit de weg te gaan en als het niet anders kon ertegen te vechten. Het is een openbaring voor haar dat juist accepteren van wat naar is ruimte geeft om te kijken naar wat er wel is. Ze gaat beter slapen en piekert minder. 

De volgende sessies gebruiken we om te kijken hoe ze het liefst in het leven wil staan, wat echt belangrijk voor haar is. Bijvoorbeeld dat ze beter contact met haar jongste kind wil. Blij vertelt ze dat ze samen langs het strand gelopen hebben en daarna in het zonnetje koffie gedronken hebben bij een strandtent.

Gelijkenissen met de werkelijkheid berusten puur op toeval.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!