Ria

Ria

30 mei 2020 0 Door Marius Pater

Ik ben dus Ria, 72 jaar en ik woon met mijn man op een woonboot hier aan de rand van de stad. Ja, ik vind het wel moeilijk om hier mee te doen, want ik heb toch wel problemen en ja, ik begrijp het wel hoor, maar dat wil nog niet zeggen dat het allemaal maar aan mij ligt. Nou, mijn dochter heeft me dus opgegeven. Of eigenlijk meer gezegd, mama Ria, ja, zo noemen mijn kleinkinderen mij, want ik had gezegd zeg maar geen oma want dat maakt me zo oud. Dus mijn dochter had met mijn man afgesproken dat ik hier zou zijn en daarom doe ik dus mee eigenlijk.

Ik heb als mijn punt dat ik wil leren dat het niet altijd om mij gaat maar dat ik ook open moet staan voor de mensen om mij heen en dat ik meer ruimte moet geven aan mijn kinderen maar ook aan andere vreemden, bijvoorbeeld als ik door iemand heen praat en dat is natuurlijk niet zo netjes. Dat ik dan ruimte moet geven. Dus bijvoorbeeld mijn dochter zegt dat wil ik liever niet en dat ik dan normaal gesproken het toch doe want ja, maar dat kan ik dus beter niet doen en dat wil ik hier leren.

Ik vind het wel lastig om hier iedere week mee te doen want ik heb toch ook wel mijn klaverjassen natuurlijk en ja, ik had al gezegd kan het niet op dinsdagen dat hier de groep is, maar dat kon niet en nu ben ik er toch maar, maar als ik vind dat ik hier niks aan heb dan ga ik wel weer gewoon naar de klaverjasmiddag. Dus liever op dinsdagen, als dat kan.

Ik weet ook eigenlijk niet goed waarom ik moet luisteren naar die anderen mensen hier, die mevrouw daar, dat probleem snap ik niet, dus ik weet niet goed waarom ik in deze groep zit. Ik wil wel meedoen, maar ik wil wel iets leren anders is het zonde van mijn tijd dus als we een groepsoefening doen die ik niet leuk vind, kan ik beter maar niet mee doen denk ik.

Ik heb ook nog twee katten, die heten net als mijn dochters, dat leek me leuk en soms geef ik die wel eens een tik, want ze zijn zo eigenwijs. Ik heb ze al jaren maar luisteren ho maar.

Ik ga verder niets over mijzelf vertellen, want ik vind mezelf zo voorstellen wel raar en als je iets wil weten, dan kom je er wel achter. Dus ik wou het hier maar bij laten. En de huisarts zei ook, je zult er echt veel aan hebben, omdat de relatie met mijn dochters niet zo best gaat en we vaak ruzie hebben omdat ze niet luisteren en ik de schuld krijg, maar ik zeg, wie heeft jullie nou opgevoed. 

Ik weet verder niks. Aan wie moet ik de praatstick nu doorgeven?

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!