A Wonderful World?

A Wonderful World?

9 mei 2020 0 Door Anita Kok

Het landschap bestaat uit allerlei tinten groen. Een dennenbos in het dal met een zachte bodem die glooiend afloopt naar de horizon. In de verte de bergen die als kolossen de lucht in prijken. Daarboven is de hemel helblauw. Alles is intens. De geuren, de kleuren. Harmonie en perfectie, het raakt haar ziel. Een geluksgevoel doorstroomt haar lichaam.

Ilse stopt even om de nieuwe indrukken, de schoonheid op zich in te laten werken. Ze sluit haar ogen en snuift de lucht op. Opent ze weer en kijkt naar de vogels die vliegen. Ze nemen haar mee in hun vlucht, totdat ze als stippen aan de horizon verdwijnen. Ze voelt zich één met de natuur. Innerlijke rust. Ze gooit haar armen omhoog en ademt met grote teugen de kruidige geur in. Ze voelt en weet tegelijkertijd dat dit een bijzonder moment is. Vrede en volmaakte gelukzaligheid. Ze kijkt rond. Haar ogen drinken de omgeving als het ware in zich op. Genietend en nippend als van een goed glas wijn.

‘Kom je nog’ klinkt schel verderop . Het is Joris die haar roept.
Hoezo, denkt ze loom en glimlacht. Ik ben er al. 
Langzaam richt ze haar blik op Joris, die onrustig in de verte staat en geen benul heeft van wat voor proces zich bij haar heeft voltrokken.
Ze hoort iets van opschieten en te laat, bus halen en voelt zijn irritatie. Zijn spanning, die zij niet wil voelen. Niet meer.
‘Ja, ik kom,’ zegt Ilse, zachter dan bedoeld en met een schorre stem. Ze kijkt nog even in de rondte, maar de betovering is verbroken. Al voelt ze zich wel wezenlijk anders, haast sereen.
Met tegenzin loopt ze verder. Waarom begrijpt hij haar niet, is hij zo anders? Ze merkt dat het haar irriteert.

Als ze bij de oude tempel aankomen probeert Ilse Joris te vertellen wat haar is overkomen. De enige reactie die zij krijgt van hem is een smalende glimlach. Als ze het nogmaals probeert kijkt hij haar kort aan en zegt alleen: ‘Dromertje.’ 
Daarna pakt hij de reisgids en leest voor wat er over de oude tempel geschreven staat. Ilse voelt zich niet gehoord en mijlenver weg van Joris. Ze kijkt naar hem, maar hoort hem niet. Hij lijkt een vreemde voor haar. Iemand uit een andere wereld, van een andere planeet.

Op dat moment beseft ze dat er wezenlijk iets is veranderd tussen hen. Dat er dingen duidelijk zijn geworden. Hij maakt haar niet gelukkig, snapt haar niet, en neemt haar niet serieus. Deze inzichten komen helder bij haar binnen. Alsof iemand binnen in haar hoofd het licht aandoet. Moet zij afscheid van hem nemen? Hem pijn doen? Ze vreest van wel.
Deze ervaring heeft haar iets gegeven maar ook iets afgenomen. Yin en yang.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!