Leven in tijden van covid-19

Leven in tijden van covid-19

18 april 2020 0 Door Edgar Zonneveldt

Ondanks dat er geen 5G-zendmasten in mijn directe omgeving staan, heb ik toch last van de gesel Gods, het covid-19 virus. Maar ach, het weegt niet op tegen de leegheid van dit bestaan. Missen jullie ook zoveel dingen, zoals het jezelf in een overvolle forensentrein proppen? Apropos, dat is wel een dingetje. Ik weet nog dat iemand in februari, weet u nog, dat pre-coronatijdperk waarin we samen konden reizen, me in de trein letterlijk in mijn nek niesde. Ik voelde de spetters mijn boord in druipen. Ik dacht…nou ja, laat maar.

Toeristen uit Italië, toen en nu één van de grootste covid-brandhaarden, cruisten door het overvolle Amsterdam CS waardoor we allemaal in no-time door dat virus bij de kladden werden gegrepen natuurlijk. Hoe moet dat nu verder met dat geforens? Fietsen naar onze hoofdstad? Zo hier, vanaf zee gaat dat nog wel in de zon in de zomer. Maar daarna? Op alfabet? Vrouwen en dan mannen? Om de dag? Dan wel gezichtsherkenning-software toepassen dat we gelijk óók uit China kunnen importeren. Want ‘us’ Nederlanders zijn natuurlijk twee dagen gedisciplineerd en dan zijn er belangrijke argumenten om toch niet het jouw toegewezen tijdslot op te zoeken.

In mijn werk ben ik nogal veel met Amsterdamse bewoners en partners aan de slag. Ik merk dat het met de oude bekenden best goed Zoom-vergaderen is. Er is al een ‘relatie’ waarop je rustig kunt voortborduren. Maar Zoom-vergaderen met mensen die je nog niet eerder gesproken heb, da’s een ander verhaal. Geen koetjes en kalfjes, geen aftasten… het gaat ten koste van de effectiviteit zo’n Zoomoverleg (sorry, je moet ‘call’ zeggen). Je creëert zo geen vertrouwen en er is geen gun-factor die kan helpen. 

Wel interessant, dat kijkje in de wereld achter de rug van een deelnemer. Nu ik al menig videovergadering achter de rug heb, merk ik dat deelnemers de wereld achter zich oppoetsen of deze juist buiten beeld laten. Tegenwoordig zie ik geen ongewassen vaat meer en ik merk steeds vaker dat deelnemers die eerst nog netjes hun camera aan lieten staan tijdens de gehele vergadering (sorry, meeting), deze nu standaard uit hebben staan. Zit je naar een zwart scherm te kijken met alleen de voorzitter in beeld. ‘Not to be seen!’ Toch kan ik het me wel voorstellen. Heeft u ook zo’n heerlijk gevoel om stout in je neus te peuteren tijdens een vergadering? Toen een vergadering laatst wel heel erg saai werd, kon ik multitasken in de vorm van het opvouwen van de was. Het heeft iets van de Tweede Kamer: je luistert en als je iets wil zeggen, druk je op het knopje ‘unmute’ en het video-icoon, de voorzitter geeft je het woord, je doet je ding en daarna verdwijn je weer comfortabel in het zwart. Ik zou er aan kunnen wennen. 

Vandaag bleek een deelnemer slechts in naam aanwezig.  Hem werd iets gevraagd en ja, eh, geen antwoord. Waarschijnlijk was hij ergens anders even naar zijn eigen gezeik aan het luisteren.  Daar gaat zijn bonus.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!