Zaterdagavond, 23:21 u.

Zaterdagavond, 23:21 u.

7 maart 2020 0 Door Bert Roodhof

Lieve Bruno, vandaag begon niet zo goed. Ik viel pas laat in slaap en werd vroeg wakker van het geluid van hysterische vogels, waardoor ik in arren moede maar om half zeven opstond, in het weekend! Bij de voordeur moest ik eerst op adem komen, daarna pakte ik de krant van de deurmat en maakte ik mijn gebruikelijke ontbijt, een kopje groene thee en een boterham met hagelslag. Het viel niet goed.

Ik herpakte mezelf. ‘Kom op Bert, je hebt voor hetere vuren gestaan!’ Er was geen enkele reden om nu al nerveus te zijn voor de voorleessessie van vanavond. En ik deed het toch niet alleen? Bea en Bregje waren er ook! Goed, enigszins spannend was het wel, maar het was vooral leuk. Hoeveel mensen krijgen de kans om een eigen verhaal voor te lezen in het voorprogramma van een theatervoorstelling? Nou dan!

Ik probeerde Volkskrant Magazine te lezen. ’s Ochtends kost het me steeds meer moeite om de woorden in het zachte ochtendlicht van elkaar te onderscheiden, maar door met de zaklamp van mijn telefoon bij te schijnen lukt dat nog net. Als je tenminste geen loopneus hebt. Mijn gedachten dwaalden als een blaadje in de stroom af naar vanavond. Zou er überhaupt iemand geïnteresseerd zijn in een verhaal van mij?

Langzaam kwam een hoofdpijn opzetten. Tijd voor koffie. Door de week begin ik al vroeg met een sterke espresso en daar ga ik vervolgens de hele dag mee door. Als ik in het weekend tegen tienen nog geen cafeïne heb getankt, begint mijn hoofd te protesteren. Ik vrees dat ik een beetje verslaafd ben. Helaas deed de koffie vandaag niet zijn magische werk. De pijn werd heviger en een golf van misselijkheid trok door mijn lijf.

Wat een slechte timing, lieve Bruno. Toen ik een paar weken geleden op een internationale werkconferentie in Milaan een presentatie mocht houden over storytelling had ik nergens last van. ’s Avonds zong ik zelfs zonder een spoortje van gêne Volare in een karaokebar en dan nu, op het moment suprême, zo nerveus. Ik begreep het niet. De rillingen liepen over mijn rug, ik besloot eerst maar eens te douchen en dan warme kleren aan te trekken.

Laat ik het maar niet hebben over de rest van de zaterdag. In de supermarkt moest ik meermalen teruglopen, omdat ik artikelen was vergeten. Bij iedere stap voelden mijn benen zwaarder. Mijn plan om alle losse takken in de tuin op te ruimen stelde ik uit naar de volgende week. In plaats daarvan keek ik naar de film World War Z.

Eigenlijk begon ik me wel een beetje zorgen te maken, zeg nou zelf, met kortademigheid, koorts en hoofdpijn kun je moeilijk nog spreken van gezonde spanning. Ik waste mijn handen nog maar een keer.

Het voorlezen van mijn dagboekfragment vanavond ging wel goed geloof ik, maar zo voel ik me nog steeds niet. Morgen bel ik het ziekenhuis.. Je zal het maar op je geweten hebben het Corona-virus in Castricum te hebben verspreid.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!