Per Ongeluk

Per Ongeluk

29 februari 2020 0 Door Edgar Nijman

Omdat Yinil altijd al moeite had gehad om zijn veters op tijd dicht te krijgen wanneer hij zenuwachtig was. Omdat hij moeite had zijn toch al strakke jas helemaal dicht te knopen. Maar vooral omdat hij met zijn extra omvang niet goed kon fietsen en dus moest lopen. Zo kwam het dat Yinil eenmaal bij het station aangekomen zag dat in de verte zijn trein op het punt van vertrek stond. Het was belangrijk en dus Yinil perste er een sprintje uit dat net voldoende was om met een zucht in te kunnen stappen en neer te ploffen op het bankje. Gehaald!

Tegenover hem zat een oud vrouwtje zoals die alleen in Pixar films bestaan en hoewel Yinil erg bezig was met zijn eigen besognes zag hij dat ze een half afgekloven rolletje pepermunt zijn kant op schoof. ‘Hier jongen neem een lekker pepermuntje.’ Yinil wilde eigenlijk liever geen pepermuntje maar was te gehaast geweest om een goed antwoord te bedenken en nam dus maar een pepermuntje aan en stak het in zijn mond.

Terwijl de smerig frisse smaak zijn tong beroerde voelde hij een golf van misselijkheid overgaan in een achterwaartse stroom ontbijtproducten. Kokhalzend rende Yinil naar de dichtstbijzijnde WC in de trein, waarbij hij het aanwijzingsbord voorbij rende dat tot zijn schrik ‘Düsseldorf’ aangaf. Het besef dat hem al kotsend op het kleine, net niet schone wc-tje trof was dat hij blijkbaar niet in de intercity naar Amsterdam zat. En terwijl zijn ontbijt van die ochtend voorbij stroomde, biggelden de tranen over zijn wangen. Voor het eerst in zijn leven had Yinil iets goed kunnen doen. Dat was hem immers verteld. En omdat hij meer dan genoeg dingen niet goed had gedaan, wilde hij juist dit project goed doen.

Het plan was tot in detail voorbereid en Yinil kreeg bij elke stap begeleiding door een team van de organisatie. Maar het laatste deel moest hij zelf doen. En juist dat wist hij alsnog te verpesten. Yinil keek op zijn horloge en stelde zich voor hoe zijn maten dat ook deden. Tien voor negen. Nog vijf minuten voordat de keurig geplande aankomst van drie treinen uit verschillende richtingen in het hart van het station van Amsterdam de start van een nieuwe wereldorde zouden aankondigen. Hij veegde zijn mond af en liep vertwijfeld terug naar zijn plaats bij het oude vrouwtje. In haar hand was de pepermunt vervangen door een papieren zakdoekje om zijn mond af te vegen. Yinil accepteerde het gebaar en pakte ondertussen de telefoon die hij niet mocht gebruiken. Hij opende de groepsapp en tikte een berichtje:

‘Hoi Jongens. Ik heb de verkeerde trein gepakt. Rij nu per ongeluk richting Düsseldorf. Ben pas later op CS.’ 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!