Opgewonden

Opgewonden

15 februari 2020 0 Door Edgar Zonneveldt

Onvervuld, zo gewenst, overal gedroomd, in vergaderingen en onder etentjes, bekeken op menig website en hete Amerikaanse tv series. Het kwam er gewoon niet van. En hoe meer tijd verstreek hoe groter het verlangen en de spanning om te ondergaan waarnaar ze zo intens verlangde.

In de supermarkt, bij haar korfbalteam, op het perron, onder weg bleven haar blikken steeds vaker ongeduldig, smachtend was niet het juiste woord, hangen in de kruizen van de mannen of bij de biceps onder een strak T-shirt.

Krijtstreep-pakken-mannen waren haar favoriet. De krijtlijnen maakten zo’n mooie bobbel en ze wist wat daar zat. Een heerlijk vermoeden. Ze fantaseerde over met zo’n man zijn in het midden van de wagon. Aan beide zijden de andere reizigers. Ze zou resoluut voor hem knielen en…  Medereizigers zouden er niks van merken, of wel, en hun door de horizontale gleuf van de stoelen van de sprinter begluren. Zíj zou niet sprinten maar langdurig… Ach.

Het snerpende verlangen bleef, de wens tot een superorgasme bouwde zich op tot een anti-climax. Sociale media waren haar vreemd en geld voor seks uitgeven was een afknapper. Zo werd ze ouder zonder ooit een lieve of stoute aanraking. Tot die 16e december. Toen  verscheen een nieuwe speler in het korfbalteam. Een accountant. Jonge vent nog, met een hoornen bril in guitig rood. Hij droeg een skinny krijtstreeppak dat hij omwisselde voor het gesponsorde trainingspak van de lokale bakkerij. Hij bleek een soort André Hazes junior die van oudere dames hield. Zag haar blik en ging ervoor. Natuurlijk.

Het was niet dat hij een Grey was, maar anders dan anders, nou. En hoe gaat dat? Zij kwam na de bank, het aanrecht en al in de derde fase van haar leven, naakt op de wasmachine in zijn badkamer terecht. Daar hing zijn lange AZ voetbalsjaal aan het wasrek.

In zijn verlangen naar weer een  nieuwe prikkel in hun spel greep hij de sjaal en wikkelde hem lichtjes om haar nek en fluisterde stoute woorden in haar oor. Hun spel ging naar een hoogtepunt en om dat nog vuriger te maken klapte hij het deurtje van de wasmachine dicht en zetten hem aan. Wel op de spaarknop natuurlijk. Hij bleef een accountant tenslotte. De trillingen waren verrukkelijk en geleidden beide naar waar elke goede vrijpartij mee eindigt. Eindelijk dacht ze, eindelijk dan de inlossing van die eeuwige belofte. Ze voelde hoe hij met een ruk de sjaal strakker trok. En  nog strakker en nog strakker. Hij had niet bemerkt dat het puntje de sjaal tussen trommel en deurtje was beland en zich nu steeds sneller vastdraaide. Ze werd van de strak getrokken sjaal steeds opgewondener in de overtuiging dat die het bij het spel hoorde en hij hem op tijd los zou draaien van haar nek. Voor hij in de gaten had wat er gebeurde, was het te laat.  Zij stierf net voor wat haar eerste hoogtepunt had moeten zijn met de woorden; O God , I am coming.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!