Conny

Conny

1 februari 2020 0 Door Marius Pater

Na een paar keer aanbellen ontgrendelt de deur. Ze stapt in een donker koud gat, de geur van schimmel en hachee komt haar tegemoet. Zet je schrap meis, je hebt het vaker gedaan. Meteen maar een stapel dozen. Het is niet veel, zeiden ze. Hier zijn de huizen klein en heb je eerder te veel mee naar boven dan te weinig. Het trapgat is smal en ze moet een paar keer op en neer lopen, maar dan staat ze toch eindelijk in huis met dozen, tape, extra touw en een rol vuilniszakken. 

Waar bent u? Alsof er zoveel te kiezen valt, het zal de achterkamer wel zijn. Dag mevrouw, ik ben Conny Sorgeloos, uw dochter heeft mij gebeld. Ze kijkt naar het bed, waar een oude dame haar met angstige ogen aankijkt en iets prevelt. Ze verstaat het niet. Aan de slag, er moet gewerkt worden. 

Ze begint in de voorkamer. Er is duidelijk geen hand uitgestoken door de familie. Onbegrijpelijk vindt ze dat, hoe weinig mensen naar hun hulpbehoevende ouders omkijken. Terwijl haar handen het inpakwerk doen, dwalen haar gedachten wat heen en weer. Raar, dat je het huis van je moeder laat leeghalen en haar zelf nog moet komen ophalen. De huur zal al wel opgezegd zijn. Ik weet niet of ik mijn moeder in huis zou nemen. Waarom is dat oude mensje hier nog. Lastig met inpakken zo ook.

Na een klein uur staat de voorkamer in de bus. Ze is trots op haar bus. Zorgeloos heeft ze ervan gemaakt, Zorgeloos ontruimen. Het is doorzetten geweest en in het begin zeker geen vetpot, maar het gaat steeds beter. Meer seniorenverhuizingen, meer de hele boel opruimen voor de familie. Die vergrijzing is zo gek nog niet.

Waar bent u mee bezig? Ze komt uit haar bus en kijkt in de grote ogen van de dame die haar vanaf de stoep aanspreekt. Wat bent u aan het doen? Ze klinkt behoorlijk overstuur.

Dat ziet u mevrouw. Ze maakt een gebaar naar haar bus. Zorgeloos ontruimen. Zelfs een foto van haar op de bus. Wat wil die vrouw?

Het gesprek wordt er niet beter op. De dame slikt haar emoties weg. U begaat een misdaad! Zomaar bij mijn oude moeder naar binnengaan. Hoe durft u!

Nou mevrouw, dan heeft u mij zelf gebeld. Er was haast bij. Nou, dat zag ik. U had nog geen hand uitgestoken. Maar goed, het is mijn werk.

Ik heb u niet gebeld, ik ken u niet. Mijn moeder is zich rot geschrokken.

Dan begint er iets te dagen. Dit is Conny nog niet eerder overkomen, niet zolang ze haar eigen bus heeft.

Ze voelt het bloed uit haar hoofd trekken, ze zegt het met droge mond. Dit is toch de eerste Potgieter?

Dat is aan de andere kant van de kruising. De dame zegt het kortaf, als een oordeel. Dit is de tweede Potgieterstraat. En nu rap aan de slag!

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!