Blokkade (2)

Blokkade (2)

13 februari 2020 0 Door Nel Goudriaan

Paniek overvalt Louise, ze laat haar telefoon vallen. Waarom neemt Bart niet gewoon op? Hoe kwam ze terecht in deze bizarre situatie? Vanaf het begin voelde ze al dat het niet klopte en toch liet ze haar auto staan. Zij, die altijd alles onder controle had.

Ze pakt haar mobiele telefoon van de grond en toetst nogmaals het vertrouwde nummer. Na de piep spreekt ze in: ‘Bart, met mij. Ik weet het allemaal niet meer. Bel me alsjeblieft terug.’

In gedachten gaat ze de gebeurtenissen van die dag na. Ze ziet weer het gezicht voor zich van de man die haar gebood te stoppen. Opeens weet ze het: ze heeft hem eerder gezien op een plek waar Bart aan het werk was. Het is een collega-stratenmaker van hem. Zou Bart zo ver gaan dat …? 

Louise hoort zichzelf weer praten aan de ontbijttafel met de schrille stem die ze altijd opzet als ze kwaad is: ‘Zoek een ander wijf die het ene na het andere kind baart en ’s avonds in een oud joggingpak op de bank zit met wallen onder haar ogen.’ Als ze eenmaal bezig was, wist ze van geen ophouden. 

Kou trekt door haar hele lijf. Ze begint onbeheerst te gillen, later gaat haar gegil over in een huilbui die niet meer lijkt te stoppen. Zo zouden haar collega’s haar eens moeten zien. Ze weet heus wel dat ze haar achter haar rug om uitmaken voor een control freak. Ze hebben nog gelijk ook.

Pas op het laatste moment ziet ze een auto uit de mist opduiken. Felle koplampen schijnen in haar gezicht. De man, gekleed in het zwart, stapt uit. ‘Het heeft lang genoeg geduurd, ik rijd je terug naar je auto.’

Het lijkt alsof haar tong bevroren is, Louise kan tijdens de rit geen woord uitbrengen. Na een kwartier zijn ze op de plek waar de blokkade begon. Het rood-witte hek is verdwenen, haar auto staat er nog.

De man verdwijnt zonder een woord te zeggen. Louise opent de deur van haar auto en neemt plaats achter het stuur. Ze heeft de regie terug, ze zou rechtstreeks naar huis kunnen rijden, maar wil ze dat? Terug naar Bart die haar dit aandeed? 

De telefoon van Louise gaat af, het display licht op: Bart. 

Ze neemt op en luistert.

‘Louise, ik ben het. Het spijt me enorm. Ik weet dat ik te ver gegaan ben, je hebt alle recht mij dit te verwijten. Kom alsjeblieft naar huis, laten we praten …’

Ze start haar auto, zet de radio aan. Uit de boxen klinkt een oud nummer van Crosby, Stills, Nash & Young:

One morning I woke up and I knewYou were really goneA new day, a new way, I knewI should see it along
Go your way, I’ll go mineAnd carry on …

De ogen van Louise vullen zich met tranen. Warme tranen deze keer. Ze gaat naar huis, naar Bart. Hun toekomst is onzeker, misschien gaan ze ieder hun eigen weg, maar misschien zijn er nieuwe kansen.

The questions of a thousand dreams,

What you do and what you see

Lover, can you talk to me.

De mist trekt op. De weg door de polder is weer duidelijk zichtbaar.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!