Plartjes

Plartjes

11 januari 2020 0 Door Edgar Nijman

Deze zondagochtend was zo belachelijk perfect geweest dat een influencer er twee maanden instagram mee had kunnen vullen. 

Rustig ontwaken met een zonnetje dat glinsterde tussen de net niet dichtgeschoven gordijnen. Daarna een ontbijt met zelfgevouwen croissants en verse jus terwijl de klassieke muziek uit de platenspeler klonk. Krantje erbij en de clichégeur van verse koffie terwijl het kind mierzoet broodstukjes met hagelslag voerde aan haar favoriete knuffel. Tevreden neuriede mijn vriendin de aria van Mozart mee. Redelijk zuiver bovendien. 

Terwijl het tafereel in totale ontspanning verbleef, betrad ik de badkamer voor een weldadig bad en aandacht voor lichaamsonderdelen die in de gejaagdheid van het bestaan niet aan verzorging toekomen. Aldus met schone oren en geknipte teennagels voegde ik mij weer bij het gezin en stelde voor een boswandeling te maken. Zoals in de perfecte wereld reageerde beide dames enthousiast.

Het werd een boswandeling waarbij een reportage uit Buitenleven zou verbleken. Mooie mensen met behaaglijke kleding wandelden door het kleurige herfstbos. Ze lachten hartelijk om en met elkaar en gooiden bontgekleurde blaadjes in de lucht. 

Bij thuiskomst was het mijn beurt om bij te dragen aan deze geweldige dag. Ik wist dat eieren bij de lunch altijd worden gewaardeerd en zo geschiedde. Tweemaal gebakken voor ons en één gekookt eitje voor mijn dochter.

Omdat het een perfecte zondag moest zijn wilde ik het gekookte eitje niet zelf snijden, maar gebruikte ik hiervoor de eiersnijder uit de keukenla. En daar begon de ellende. Een eiersnijder bestaat uit een mandje waar je het ei in kunt leggen. Dan zijn er 2 klappers die over het ei getrokken kunnen worden. 1 klapper met diagonale ijzerdraadjes zodat er partjes overblijven en 1 met evenwijdige ijzertjes zodat er plakjes ontstaan. Als je plakjes wilt, moet je de partjes klapper neerleggen, dan het ei in het mandje en dan de andere klapper eroverheentrekken.

Het zal met de ontspanning te maken hebben gehad, maar ik had eerst het ei in het mandje gelegd en snapte op dat moment niet waar het misging. Van welke kant ik het ook bekeek, ik moest altijd eerst de diagonale ijzertjes over het ei trekken en kon daarna pas de evenwijdige gebruiken. Tot zover de perfecte zondag. Uit pure frustratie trok ik beide klappers met kracht over het ei. Achter in het mandje bleef het ei over met een merkwaardig snijpatroon. In mijn hoofd bedacht ik nog enigszins geruststellend dat de combinatie van plakjes en partjes het beste plartjes of parkjes genoemd kon worden. Maar toen ik de plartjes (of parkjes) op het broodje wilde uitstallen bleek er geen enkele vorm van structuur overgebleven. Plakjes, partjes, plartjes noch parkjes ei kruimelde over het brood. 

Luid brullend ‘Ach, in je buik gaat het ook stuk’ wandelde ik de kamer in. Mijn dochter keek naar haar bord en sprak: ‘Hé wat leuk. Er zitten prakjes ei op mijn brood.’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!