I didn’t mean to hurt you

I didn’t mean to hurt you

7 december 2019 0 Door Bert Roodhof

Er was geen twijfel mogelijk. John Lennon was de beste Beatle. Je had ook mensen die beweerden dat McCartney groter was, maar je hoefde maar één keer naar Ob-La-Di Ob-La-Da of Yellow Submarine te luisteren en je was overtuigd van het tegendeel. Lennon was de grootste en na de Beatles de grootste gebleven, want terwijl McCartney Mull of Kintyre en Ebony and Ivory maakte, schreef Lennon over vrede op aarde, working class hero’s en cold turkey.

Toen Lennon op 8 december 1980 werd vermoord was hij ook een beetje gestorven. Hij was naar de kapper gegaan met een foto van Lennon uit 1962 en had gevraagd zijn haar net zo te knippen. Daarna had hij zijn zus gevraagd of zij kleding voor hem kon maken die leek op de kleren die Lennon op die foto droeg. Later was hij een brilletje, weliswaar met ongeslepen glazen, gaan dragen en had hij zijn haar laten groeien.

Hij was Katie tegengekomen op een tekencursus. Ze leek op Yoko en was hem meteen opgevallen. In pauze had hij ervoor gezorgd bij haar in de buurt te staan, daarna waren ze al snel onafscheidelijk. Ze tekenden samen, ze lagen dagen in bed, rookten samen marihuana, verdiepten zich in de lessen van de maharashi en namen zo nu een dan een LSD-pilletje. Er was eigenlijk maar één twistpunt. Katie vond Paul McCartney beter dan John Lennon. Ze had het bekend na afloop van een heftige vrijpartij, waarbij Come Together, uiteraard van Lennon, op de achtergrond draaide. Hij begreep het niet. Hoe kon iemand die hij zo hoog had zitten, van wie hij zoveel hield, zo fout zitten?

Haar voorliefde voor McCartney kwam steeds meer tussen hen in te staan. Als hij Revolution draaide, pakte zij Helter Skelter. Zijn verslaving aan haar veranderde langzaam in onvervalste afkeer. Als ze plagerig When I’m sixty four begon te zingen, werd hij woedend.

Die avond hadden ze teveel gedronken en gerookt en had ze uitdagend Let it be gezongen. Het had een razernij in hem wakker gemaakt die hij nog niet eerder had gevoeld. Hij had een kussen gepakt en haar de mond gesnoerd. Toen hij de volgende dag wakker werd, vond hij zijn Yoko dood naast zich. Hij was eerst in paniek geraakt, maar dankzij Help was hij weer bij zinnen gekomen. Hij besloot haar in te vriezen, daarna in stukken te snijden om die dan later één voor één weg te kunnen gooien.

Nu liep hij als de 1980 John Lennon door de stad, een gitaarkoffer met zich meezeulend die niet een akoestische J-160E Gibson gitaar bevatte, maar Katies armen en een been. Zachtjes zong hij Jealous guy voor zich uit, de koffer in zijn linker hand en dan weer rechts. In een parkje besloot hij even te rusten. Hij legde de gitaar naast zich neer, zocht (Just like) Starting over op in zijn playlist en viel in slaap. Hij merkte pas dat zijn gitaarkoffer van de bank moest zijn gevallen en opengeklapt, nadat een agent hem wakker maakte.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error