Foto met silver fox

Het is vol in de grote zaal van Paradiso, maar niet zo vol dat er niet kan worden gedanst of heen weer kan worden gelopen met bier. Achter ons ontstaat een koeienpaadje en ik word voorzichtig met mijn neus in de haren van mijn vrouw geduwd. Ze ruikt nog net zo lekker als dertig jaar geleden. Naast haar staan onze kinderen die trakteren op deze avond. Ik ben de rijkste man op aarde.

De discjockey die het voorprogramma verzorgt, heeft inmiddels Ventura Highway van America ingestart. De vertrouwdheid van de muziek maakt dat ik me meteen thuis voel. Naast me staat een vrouw met lang zilvergrijs haar die zo vanuit de jaren zeventig lijkt te zijn weggelopen. Ze draagt een crèmekleurig broekpak met wijd uitlopende pijpen en een getailleerde mouwloze top. Om haar middel pronkt een brede goudkleurige ceintuur met een grote ronde sluiting. Zodra de lichten uitgaan schalt ‘Ride like the wind’ van Christopher Cross door de zaal en komt de band Young Gun Silver Fox het podium oplopen. De koortjes van Michael McDonald zing ik uit volle borst mee. Mijn buurvrouw steekt haar handen uitbundig dansend omhoog, mij ongevraagd een blik gunnend in haar jaren zeventig oksels. 

De band begint te spelen. Het eerste nummer blijkt een voorbode van wat verder nog zal komen: veelbelovende grooves, snerpende zang, de verwachting van climax of extase die vervolgens uitblijft. Meer dan een onderhoudend optreden wordt het niet. Silver Fox, een vijftiger met lang stijl haar dat meer grijs dan zilverkleurig is, heeft het zwaar. Halverwege het optreden vecht hij een generatieconflict met Young Gun uit die een ander nummer op zijn papiertje heeft staan dan hij. Als de Silver Fox dan ook nog een briefje uit het publiek krijgt waarop iemand aanbiedt om zijn haar te knippen, is hij wel klaar. De rest van de avond verstopt hij zich achter zijn lange haar.

Wij maken van de stilte op het podium gebruik om een foto te maken. Een man voor ons ziet het gehannes met de telefoon en biedt aan een groepsfoto te maken. Om ons heen hoor ik iets vallen, ik kijk eerst omhoog, daarna op de grond en zie allemaal lege kunststof bierglazen liggen. Een medewerker heeft de maximale hoogte van zijn bierglazenpiem overschat.

’Nog een keer,’ hoor ik onze fotograaf zeggen. ‘Je keek niet in de camera.’ We gaan dichter bij elkaar staan, lachen tot we kramp in onze kaken krijgen. De fotograaf geeft een teken en dan gebeurt het. De dansende silver fox naast ons draait zich met haar wiekende armen naar ons toe, duikt achter ons, eerst naar beneden, dan omhoog. ‘Zeg kaas’ roept de fotograaf, en net op het moment dat de dansende silver fox op haar hoogste punt is, drukt hij op de fototoets. Thuis proberen we tevergeefs haar begroeide oksels van de foto te shoppen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
Abonneer
Laat het weten als er
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties