Einde van het liedje

Het was zo gezellig begonnen. Een avondje met vrienden, beetje wijn, beetje kaas en lekkere muziek. ‘Hebben jullie eigenlijk een gezamenlijk liedje,’ had hun vriendin gevraagd, terwijl ‘Our house’ van Crosby, Stills, Nash and Young uit de speakers schalde.

Johan had meteen ‘Wish you were here’ van Pink Floyd genoemd. Hij had de beste herinneringen aan de momenten dat Wiesje er niet was; de zoete pijn van het gemis, het verlangen naar het weerzien, de eerste omhelzing, elkaar weer voelen, ruiken. ‘Wish you were here’ was een wens die altijd uitkwam, iedere keer wanneer hij het nummer hoorde, dacht hij aan haar.

‘Nee, niet die,’ had Wiesje gezegd. ‘Woman in love!’ ‘Weet je nog, ik liep door de volle discotheek met twee witte wijn naar Carla, toen je tegen me aan liep. De wijn klotste op de grond en je bood me nieuwe wijn aan, we raakten in gesprek. Ik zat toen niet zo lekker in mijn vel en jij was zo begrijpend en aandachtig. Toen de discjockey ‘Woman in love’ draaide, bracht je je lippen heel dicht bij de mijne en toen kuste je me. Ik was meteen verkocht.’ Ze zuchtte bij de herinnering. 

Hij had haar vragend aan gekeken. ‘Carla, witte wijn? Ik kan het me niet herinneren. Volgens mij hadden we net een relatie toen ik in oktober 1980 naar Libanon werd uitgezonden. Ik was amper achttien en had me vrijwillig aangemeld. Ik vond het wel avontuurlijk. Alles beter dan als dienstplichtige maandenlang rondhangen op een kazerne. De week voor mijn uitzending vreeën we bijna onafgebroken, alsof iedere keer de laatste zou zijn. 

Ik zie je nog huilend voor me staan, tussen alle andere vriendinnen en familieleden van de jongens die vertrokken. Je stond er zo verloren bij. Ik had je willen troosten, in mijn armen willen nemen, maar we moesten weg. Ik schreef je iedere week één of twee brieven, miste je ontzettend. Wat was ik blij toen je me schreef dat je zwanger was.’

Hij was teruggekomen in februari 1981, hun dochter was in mei van dat jaar geboren. Wiesje had de naam gekozen, Barbara. Hoewel ze graag meer kinderen hadden gewild, was het bij één kind gebleven.

Nadat ze afscheid van hun vrienden hadden genomen, hadden ze zelf nog een glas ingeschonken. ‘Wat was dat nou over ‘Woman in love’?’ had hij gevraagd. ‘Begrijp ik het nou goed dat jij met iemand anders hebt gerotzooid terwijl ik in Libanon zat?’ Ze had eerst ontkend, maar daarna toegegeven. ‘Ik miste je zo erg. Nadat ik je had uitgezwaaid, kon ik alleen maar huilen. Carla vond dat ik er uit moest en daarom gingen we samen naar de Marathon. Daar ontmoette ik Peter.’ Ze had hem bezworen dat het bij die ene keer was gebleven.

Nu lag zij snikkend op de bank en hij alleen in hun bed. Door de kamer klonk ‘Little Lies’ en hij bedacht dat hij bijna veertig jaar in een leugen had geleefd. Woedend smeet hij de wekkerradio door de kamer. Daarna begon hij te huilen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op