Een nacht die je alleen in films ziet

Achter ons raakt het fort, midden in de woestijn, steeds verder van ons verwijderd. Telkens kijken we nog even achterom, want de aanblik van dit prachtige geel gekleurde fort, is een lust voor het oog. 

Tijdens onze reis van drie maanden leren we elkaar goed kennen op alle fronten tussen strijd en liefde. Vandaag heb ik tranen in mijn ogen, want we hebben een aanvaring gehad. Woorden en meningsverschillen in een relatie, die ook al is die al twee jaar gaande, nog moet groeien en zo’n proces gaat gepaard met groeipijnen. 
Vandaag lach ik ook, omdat we grappen maken over verdwalen in de oneindige duinen.
De tegenstellingen tussen verdriet en plezier. 

We zitten boven de adem van de herkauwende kamelen met de stinkende gassen. Zo nu en dan komt er een vleug voorbij alsof ik op een vuilnisbelt zit. Het hobbelende loopje van de kameel zorgt ervoor dat mijn kont al snel gaat aanvoelen als een beurse plek op een perzik. 
Zittend tussen de bulten van de hoge kamelen, kijken we de woestijn in. Ons uitzicht is oneindig. We overzien langdurig de overzichtelijke wereld met zijn verstopte planten en dieren. Het is verblindend mooi, desolaat en verzengend heet. 
De tegenstellingen van afzien en genot.

De kamelen worden door de gids streng toegesproken en als toegift krijgen ze  zweepslagen, zodat ze sneller doorlopen. Ik wil van houding veranderen, maar tussen de bagage is weinig bewegingsruimte. 
Hoog boven de grond uittorenen, met het fenomenale uitzicht, geeft me een gevoel van macht en mogelijkheden. Niemand kan me hier iets maken.
De tegenstellingen van beperking en vrijheid.

In de avond zitten we bij het kampvuur, terwijl de gids een maaltijd bereidt op het vuur. Wij hoeven alleen maar te zitten en meditatief in de vlammen staren. 
De nacht brengen we door in een slaapzak op een dun matras in het zand. Ik voel me kwetsbaar, want dieren, groot en klein, kunnen bij wijze van spreken zo mijn neus inkruipen. In de nacht word ik wakker van de kameel naast mij. Hij maakt een briesend geluid, houdt zijn kop naar beneden en is vlakbij mijn gezicht. Ik ruik zijn stinkende adem en richt me op met een nerveuze kreet richting de gids.  Als het angstige moment voorbij is, lig ik op mijn rug en zie ik een prachtige sterrenhemel boven mij. Alleen maar sterren, sterren en nog eens sterren op een donker plaatje. Wat ben ik nietig en wat is de wereld mooi. 
De tegenstellingen tussen angst en geborgenheid. 

Het muzieknummer is bijna voorbij. Ik zeg tegen mijn man, ‘Weet je nog, onze tocht in de woestijn? Ik moet er nu aan denken. Alle herinneringen komen terug. Die nacht, het was een nacht die je alleen in films ziet. Het moment dat ik al die sterren zag, dat wordt zo’n helder beeld tijdens dit nummer. Zo sereen en zonder tegenstellingen. Zullen we hem nog één keer draaien?.’
Dankjewel Coldplay voor A Sky Full of Stars. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op