Dame in zwart

De vorm van haar benen prikkelt mijn fantasie. Ze zijn slanker dan enig damesbeen dat ik ooit zag. Het lijken stokjes. Alleen de lichte bolling ter hoogte van haar kuiten verraadt dat de zwarte panty echte meisjesbenen omhult. Scherpe hakken laten haar benen nog langer lijken. Ze zijn torenhoog maar dat lijkt haar niet te deren. Zwierig loopt ze voor me. Zo strak vormgegeven dat ze getekend lijkt met een kleurdoos met nog maar één potlood. Zwart. 

Ze loopt voor me de stationsrestauratie binnen. Verbaasd hoor ik haar een Fristi bestellen. ‘Geen zwarte koffie?’, waag ik een grapje. Ze kijkt me vijandig aan. ‘Je bent zo in het zwart, daar past een zwart drankje bij’, haast ik me te zeggen. Ze snuift, draait zich om. ‘Wacht! Ik….’ Vertwijfeld zoek ik naar woorden. Zal ik nog een grapje maken? Of durf ik eerlijk te zijn? Verward staar ik naar haar zwarte rug. Kan ik haar vertellen dat ik haar vlecht wil losmaken, zodat het zwarte, sluike haar over haar schouders golft? Dat mijn vingers het wit van haar huid willen volgen onder al die lagen zwart?

Ik bijt op mijn lip en bestel een thee. In de trein, de gloeiend hete beker op het tafeltje voor me, roep ik mezelf tot de orde. Met trillende vingers zoek ik een foto van Eric op mijn mobiel. Na lang bladeren vind ik er een waar hij op staat. Eric tilt een kast. Dit was tijdens de verhuizing van Thijs, onze jongste. Ik zoom in op Erics gezicht. Bekijk de contouren. Het korte blond-grijze haar. Het stoppelbaardje. Mijn man. Best een mooie man ook. Maar niet zoals… Nee! Niet meer aan denken nu. Ik open WhatsApp en dwing mezelf tot een bericht. ‘Vanavond uit eten? Gewoon voor de gezelligheid. Jij en ik.’ Tien minuten later stuurt hij ‘Leuk idee, maar Marcel komt vanavond. Evi voorstellen. Jij zou koken ☺.’ Shit, helemaal vergeten.

Het begint al lekker te ruiken in de keuken. Ik smokkel een beetje met zo’n kant en klaar-pakket van de Appie. Dat vindt Marcel vast niet erg. Hij is vast te nerveus om überhaupt te merken wat er op zijn bord ligt. Ik neem nog een slok van de grote bel rode wijn die ik mezelf heb ingeschonken. Eric zit voor de tv en typt tegelijk op zijn IPad. Ik wil net vragen of het geluid wat zachter mag als ik de voordeur hoor. Daar zal je ze hebben. Marcel zwaait de keukendeur open. Hij ziet er rustiger uit dan verwacht. Blij, vooral. Dit zou wel echt wat kunnen zijn, schiet door mijn hoofd. Dan tikken haar hakken mijn keuken binnen. Zwart en scherp. ‘Dag mevrouw Van Drie’, glimlacht ze.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op