Bijlmer believers

Je hoort nog eens wat uit een ander universum, als je in contreien komt waar je normaal gesproken niet of nauwelijks komt. Als verwend dokterszoontje uit het witte reservaat dat ons dorp is al helemaal. En dan ben ik ook nog eens zo’n boze witte man, je weet wel, die denkt dat je altijd ‘een eigen keuze’ hebt. Dat geloof is de laatste tijd echter enigszins aan het wankelen gebracht. 

Sinds kort werk ik in Amsterdam Zuidoost, ook wel de Bijlmer geheten, aan een aantal projecten. Een nieuwe wereld gaat voor je open. Of sluit zich soms naargeestig om je heen, als je er rondloopt. Valleien van onmenselijk eenvormig steen, grasvelden waarin eindeloze fietspaden tot aan den ijle einder met, merkwaardig, nauwelijks een fietser erop. 

Zeker niet alles is daar niet leuk of niet mooi. Zo is het lokale winkelgebied dynamisch en kleurrijk met bijvoorbeeld allerlei Afrikaanse winkeltjes die je nergens anders aantreft. Diversiteit kan ook een asset zijn. Daarnaast wordt er door oud-minister Vogelaars ontwikkelingprogramma gelukkig veel geïnvesteerd in de wijk.

In deze ‘krachtwijken’, er zijn er in Amsterdam alleen al 30 van, werken bewoners geholpen door gedreven teams van ambtenaren en medewerkers van stichtingen aan een betere toekomst: mooiere publieke ruimtes, sloop- en renovatieprojecten, armoedebestrijding, onderwijs, etc. Dit gebeurt overigens in meer steden met krachtwijken. Daar zitten succesnummers bij, maar daar lees je nooit wat over in de media. Niet spannend en lekker genoeg kennelijk.

Steen en ruimtes kun je relatief makkelijk veranderen, maar de armoedebestrijding en achterstand van veel Bijlmerbewoners is een different ball game. Dat armoedebestrijding een lastig karwei is laat zich raden. De adviseurs doen wat ze kunnen. Zo blijken sommige bewoners enorme energierekeningen te betalen, bijvoorbeeld door slechtwerkende radiotoren. Bij nadere inspectie treft men soms omgedraaid gemonteerde radiotoren, verdwenen ontluchtingsknoppen waardoor er meer lucht dan water in het verwarmingssysteem zit of enorme warmtelekken in de woning. Energierekeningen kunnen dan al gauw oplopen naar 50 tot 70 procent van het maandinkomen.

Ik hoorde het verhaal van een vrouw die geen geld meer had voor de energierekening. Dan maar geen verwarming, maar een dikke winterjas aan in huis. Ze had echter ook geen gas om te koken en gezond te eten. Uit arren moede heeft de betrokken ambtenaar haar maar een rauwkost kookboek gegeven. Je moet wat. Dat je altijd een eigen keuze hebt is wellicht toch wat te gemakkelijk gedacht vanuit mijn witte reservaat waar de verwarming het gewoon doet. Inmiddels is er een nieuw woord: ‘energiearmoede’.  Het komt voor in de Bijlmer.

Maar, zeker niet alles is daar niet leuk of niet mooi. Er zijn ook echte Bijlmeradepten die vinden dat juist de kleurrijke multiculturele Bijlmer zo interessant is om in te wonen. Die geloven in het gebied en de mensen. Net zoals Ella Vogelaar. De zogenaamde Bijlmer believers in goed Frans.
In ieder geval is Ajax om de hoek.
Winnen kan dus.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op