Help! Mijn vriendin is schrijver

Het is woensdag en met een ferme tred stap ik goedgemutst de kantoortuin binnen.
‘Ha! woendag, columndag’ schreeuwen mijn bureau-eilandgenoten mij reeds toe. Ze doelen op de column van mijn vrouw. Op donderdag in een populair damestijdschrift met onder de toenemende vaste lezers ook mijn collega’s die inmiddels weten dat de column op woensdagmiddag al online komt. 

Laat me bij het onschuldige begin beginnen: Mijn vrouw die met vriendinnen naar een middelbare damesbeurs ging met de verwarrende titel “Lekker in onze kracht”.  Ze was direct overtuigd geraakt van die kracht en wilde daar direct in gaan staan met haar eerste boek, of ‘novelle’ zoals ze het broddelwerk zelf omschreef. 

Haar schrijfsessies waren bij wijze van bonus precies op de Champions League voetbalavonden en zo kwam het dat ik haar grootste fan werd die onvermoeibaar ideeën opperde en lofbetuigingen exclameerde als een hoofdstuk van haar “sequel” onder mijn neus gewreven werd. En toen maakte ik een kapitale fout. 

Als verjaardagscadeau stuurde ik haar naar een cursus korte verhalen en columns schrijven. Zorgvuldig gekozen en goed aangeschreven bovendien. Wederom 8 woensdagavonden was ze in touw en leerde potdomme een potje schrijven van heb ik jou daar. De column bleek precies in haar straatje te vallen. Simpelweg door met ongewone ogen naar heel gewone dingen te kijken. Maar in dat hele gewone, zat ik in mijn geluksonderbroek te juichen voor weer een beauty van Ziyech. 

Geheel terecht (eerlijk is eerlijk) werd haar talent ontdekt en kreeg ze een column in een damesblad. In het begin liet ze haar werk op dinsdagavond lezen als ze het had geschreven.  Dan kon het een nachtje rijpen, paste ze ’s ochtends nog wat kleine dingen aan en verstuurde ze het in de ochtend voor de deadline van 12.00 stipt. 

Naar mate haar schare fans en daarmee haar zelfvertrouwen groeide, was mijn advies niet meer nodig en omdat mijn collega’s er steevast eerder bij waren dan ik, vernam ik de smeuïge ontdekkingen gelijk met de rest van het team. Op steeds meer plekken werd ik gevraagd naar onze relatie en werden mijn vermeende zwaktes nog eens aangestipt. Sommige daadwerkelijk aanwezig doch zwaar aangezet, maar vaker werden mij onhandigheden aangemeten die ik niet bezat. Zo stond ik laatst op de oprit een fiets te repareren toen mijn buurvrouw mij smalend toelachte dat ik dat beter kon laten, ‘mij kennende’.

En nu zit ik hier op mijn werk. Het is woensdag, bijna 12 uur. Mijn telefoon licht op met het reeds verwachte nummer. Rustig druk ik het groene hoorntje in, wachtend op de paniek. Haar paniek. ‘Schat, het internet doet het niet! En ik moet straks de column sturen! En wat moet ik nu?’ Ik lieg dat ik het zo op afstand ook niet weet en beloof dat ik even zal kijken of er een internetstoring is. Terwijl ik ophang kijk ik lachend naar mijn openstaande werktas met daarin het glimmend witte KPN kastje en de werkeloos bungelende stekker. Deze week geen column!

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op