Nicotine

Het is woensdag 6 april 1988. De man en vrouw zitten op de bank, kinderen naar bed, een slokje koffie en een restantje rode wijn, een sigaret en de krant. ‘Kijk’, zegt hij, ‘op de achterpagina’, lees dit eens. ‘Het zou leuk zijn als ik dát van jou krijg op de dag dat we 15 jaar getrouwd zijn.’ Paginagroot wordt de actie onder de aandacht gebracht.

Zij denkt aan de tijd die achter haar ligt. Ze staat op de operatiekamer, het zwarte deel van een long, veroorzaakt door nicotine, wordt verwijderd. Daarna sluiten ze de patiënt en gaan vlug naar de koffiekamer. Terwijl de een de koffie inschenkt steekt de ander alvast een sigaret op, kijkt op de klok en denkt, een tweede kan er ook nog wel achteraan. En zo gaat het jaren achtereen.

De man is meestal, maar lang niet altijd, een makkelijke man. Hij opereert op zijn eigen wijze. Op de bodem van zijn vijver bubbelen onuitputtelijk veel ideeën. Soms dwarrelt er een naar boven en glanst hem tegemoet. Zijn hoofd is vaak elders. Dan wil hij niet gestoord worden. Die stemming bereikt hij doorgaans eenvoudig.

Terugtrekken hoeft niet altijd als de omgeving meewerkt en dat krijgt hij voor elkaar door vaak aan de wensen en verlangens van de ander tegemoet te komen. Hutten bouwen onder de eettafel, torens bouwen, knutselen, panfluit en piano spelen, het hindert hem niet, maar nu nog aan de behoefte van de vrouw tegemoet komen.

Die krijgt het niet meer voor elkaar om voor drie kinderen voordat de winter voorbij is, die leuke truien gebreid te hebben. Ze stelt voor naar de huishoudbeurs in Utrecht te gaan. De stand weten ze snel te vinden en de man is onder de indruk van het stuk techniek van de breimachine. Het wordt moeiteloos de beste met alle toeters en bellen die erbij horen, en een cursus wordt ook geboekt.

De vrouw tevreden? Welnee, ze is dolgelukkig en stort zich fanatiek op alle mogelijkheden. Als haar kinderen in bad zitten breit ze gauw een pandje of een mouw. Het in elkaar zetten ervan gebeurt weer in de buurt van de hut of de panfluit. 

De Zwitserse Passap breimachine was het niet die de achterpagina van het NRC Handelsblad die avond vulde. De man gáf geen cadeau hij vroég er een. Het was een oproep die in 1987 mondiaal van start ging, maar in Nederland een jaar later tot advertenties leidde. Er stond met grote letters te lezen: 

‘Als u vanavond uw pakje sigaretten helemaal leegrookt dan kunt u morgen op de allereerste antirookdag stoppen met roken. 

De vrouw gaf hem het volgende antwoord:

‘Als ik 15 jaar met jóu getrouwd kan zijn, dan is stoppen met roken daarbij vergeleken een peulenschil.’

Zijn onthutste blik was haar drijfveer, ze heeft nooit meer één sigaret aangeraakt.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op