Meisje

Op een veel te dure training over persoonlijk leiderschap, die van dinsdagavond tot zaterdagmorgen duurde, op de Veluwe, in een voormalig papierfabriekje, met een heus waterrad dat door de ijskoude spreng in beweging werd gehouden, vertelde één van de trainers een geschiedenis die werkelijk diepe indruk op mij maakte. 

Er was eens een klein meisje. Ze was niet heel knap, en ook niet uitzonderlijk slim of muzikaal. Gewoon een meisje zoals veel meisjes, dat samen met haar moeder in de stad woonde, en op haar zolderkamertje dromen had die meisjes hebben. Over een pony of paard zou je wellicht denken, maar nee. Dit meisje droomde over haar heldin, de prima ballerina uit het staatsballet. Ze had haar gezien op een plakkaat ergens onderweg van huis naar school. Er zou een optreden zijn in het theater. Het meisje droomde ervan dat zij zelf de ballerina was, dat zij net zo goed kon dansen, dat zij slank en geliefd en mooi was, en iedereen haar kwam bewonderen. Maar ja, ze was niet slank en geliefd en mooi, ze was een dromer, zei haar moeder. En daar bleef het bij.

Maar ja, die moeder had ook wel gevoel en zag hoe graag haar dochtertje net zo als de ballerina wilde worden. Helaas had ze geen talent en geen schijn van kans, al was ze gemotiveerd en oefende ze uren lang voor de spiegel in de badkamer. Moeilijk als je je kind haar best ziet doen, en je ziet dat het resultaat nooit goed genoeg zal zijn voor applaus en volle zalen. Het verlangen van het meisje moest beantwoord worden, vond de moeder, en het meisje moest ook terug in de realiteit gebracht worden. Een carrière als ballerina zat er gewoon niet in. Ze besloot haar dochtertje te mee te nemen naar het theater. Dan kon ze het zelf ervaren dat ze nog een lange en onmogelijke weg te gaan had om haar doel te bereiken.

Op de dag van de voorstelling reisde het meisje, op haar allermooist gekleed en zenuwachtig over wat ze zou gaan zien, met haar moeder naar het theater. Ze beleefde de mooiste voorstelling uit haar leven en in haar hoofd klonk het als een mantra: ik wil ook ballerina worden.

Toen het allemaal afgelopen en achter de rug was, was het meisje zó gegrepen door wat ze had meegemaakt, dat ze treuzelde en draalde bij de jassen en bij het verlaten van het theater. En op dát moment was de voorzienigheid met haar en gebeurde het. Haar grote voorbeeld de ballerina kwam uit een zijdeur tevoorschijn en liep het meisje en haar moeder in de grote hal tegemoet.

Hi, zei de ballerina tegen het meisje.

Het meisje wist niet wat haar overkwam.

Ze zei: ik wil dansen zoals jij.

De ballerina keek haar aan en antwoordde: dans dan zoals jij.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op