Anita

Het gaat meteen fout tussen Anita en mij. 

Ze komt binnen alsof ze god zelf is, strekt haar arm uit. Ze kan er maar net bij, zij zo klein en ik veel te groot. Duwt me met haar rechterhand, vingers gespreid, tegen de borstkas. Zo, jij aan de kant, dat wordt toch niks. De toon is gezet. Toekijken, afblijven, niet bestaan. Maar wacht, zo leer ik het nooit.

Anita wil het graag op haar manier, daar kun je maar beter niet tegenin gaan.  Anita heeft liever geen leerlingen.

Nou Anita, bedankt. 

Bedankt dat ik nu helemaal niet meer kan nadenken. Naar adem sta te happen. Me afschuwelijk onhandig, afgewezen en onzeker voel. Ja, ik moet het leren hier, maar het gaat me te snel, en dat wordt er niet beter op door jouw houding Anita.

En ook bedankt dat ik slapeloze nachten van je heb als ik zie dat we de volgende dag met elkaar ingedeeld staan. 

Heb je al eens bedacht dat ik iedere morgen om zes uur in de tram zit op weg naar de OK, om alles klaar te hebben als jij komt. Als jij als halfgod binnenkomt. Als jij weer begint over je aanstaande pensioen. Hoe oud ben je eigenlijk? Het is geen pensioen, je bent gewoon binnen en je hebt geen zin meer. En ik moet naar jouw pijpen dansen? Ik sta hier een nieuw vak te leren, heb je dat al eens bedacht, Anita?

Waarom wil jij niet meer, Anita? Is je houding een enorm schild, een luchtafweergeschut, om iedereen op afstand te houden? Om jezelf buiten schot te houden? Wat is er gebeurd Anita, dat je zo’n masker optrekt. Wie heeft je gekwetst? Welke pijn sta je hier door te maken, iedere keer weer, terwijl je de propofol in je patiënt spuit? Wil jíj slapen, je bewustzijn verliezen? Hoeveel verdoving heb je nodig, Anita? 

Je hebt me zelf aangenomen, weet je nog. Je vond me gemotiveerd, en zei: laten we het proberen. Je bent het niet vergeten, ik zie het aan je, ik voel het aan je. Probeer het dan, Anita.

Het gaat alleen werken als jij jezelf laat zien, Anita. Als je toegeeft dat je het ook niet weet, ook niet kunt, je geen god bent, al heb je weet ik hoe lang gestudeerd. Het gaat alleen werken als jij jezelf de kans geeft kwetsbaar te zijn. Een mens. Een mens met passie. Een mens met passie voor je vak. 

De patiënt ademt. Ja dat zie ik. Nu jij nog. Nu ik nog.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op