Vraag het nooit

Ze is niet wat je ziet. Die lach, dat is ze niet. Net zo min als die iets te blote jurk. Het zoete parfum. De pumps met priemende hakken. Dat is ze allemaal niet. Ik snap het hoor, als je het niet meteen ziet. Het heeft mij ook een tijdje gekost. 

Ze heeft geprobeerd het me te vertellen. Haar stem trilde, haar handen voelden klam. Ze sprak haperend, wachtte tussen de zinnen. Alsof ze wilde vragen of ik nog steeds van haar hield, ook nu ik dit wist. Pas als ik haar kuste en bemoedigend toesprak wilde ze verder gaan. Tot ze niet verder durfde. 

Volg je me nog? Of ga ik te snel? Misschien moet ik bij het begin beginnen. Vijf jaar geleden. We waren een paar keer uit geweest. En ik beken, ik werd verliefd op het plaatje dat ze me liet zien. Net zoals jij nu. Spontaan, vrolijk, vol energie. Ze kon fantastisch luisteren, was enthousiast over alles wat ik vertelde. Ook de nachten waren geweldig. Ik kon gewoon niet geloven dat een vrouw als zij echt bestond. Ik zei het haar. Haar ogen schitterden.

Tot ik haar een keer verraste met een onverwacht bezoek. Pas na drie keer aanbellen deed ze open. Ze deinsde terug toen ze zag dat ik het was. Ik denk dat ze me alleen binnen liet omdat me de deur weigeren nog vreemder was geweest. Waar het de vorige keren netjes was opgeruimd, bleek haar huis nu een chaos. Overal gebruikt serviesgoed. Borden met etensresten. Vuile was. Een volle asbak naast haar bed. Verbluft keek ik rond. Tot ik haar zag. Hoe ze keek. Hoe klein ze zich maakte. Alsof ze er eigenlijk niet wilde zijn. Ik besloot de troep te negeren en te doen alsof er niets aan de hand was. Ik schoof wat theeglazen en pizzadozen naar de andere kant van de bank, plofte neer en vroeg ‘Wat kijken we vanavond?’ Ik denk ze me toen ging vertrouwen. Toen nog wel.

Ik ontdekte een patroon. Meestal zag ik de vrolijke flirt. Dan was ze niet van mij. Ze ging overal naartoe en met iedereen mee. Tot ze zo uitgeput was dat ze niks meer kon. Dan trok ze zich terug en vond ik haar in joggingbroek, tussen de pizzadozen. Ik probeerde de draad weer op te pakken van ons gesprek. Vroeg haar voor wie ze het deed. Waarom ze altijd een rol speelde. Een andere versie van zichzelf. 

Ze probeerde me het toen te vertellen, denk ik. Tot ze blokkeerde. Ze deed of ze me niet begreep. Ik wachtte een paar dagen en probeerde het opnieuw. Dat had ik niet moeten doen. Ze werd razend. Wie ik was over haar te oordelen. Zie je die littekens op mijn arm? Die zijn van haar nagels. 

Heb plezier vanavond. Drink een biertje met haar. Geniet van haar lach. Maar vraag haar nooit wie ze echt is. Het antwoord daarop krijg je niet. Nooit.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op