Le Grand Départ

Vandaag liep hij voor de verandering eens niet vloekend langs de kerk. Hij neuriede zelfs zachtjes toen hij naar de begraafplaats liep.
‘Bonjour Claudette’ fluisterde hij zachtjes naar zijn levensliefde, in alle richtingen waar ze zich zou kunnen bevinden. Hij stak de zojuist zorgvuldig afgesneden roos in de Pastis karaf op het graf.
‘Santé mon amour. Vandaag is een mooie dag.’

Hij schuifelde stap voor stap en stok voor stok richting de salle de fête, midden in het dorp. De afgelopen jaren was hij tegen wil en dank de troetelman van het dorp geworden. De prijsbok voor alle weduwen. Alain Delon zou er jaloers op zijn geweest. Hij had zijn beste pak aangetrokken en gloednieuw ondergoed. Het waslabeltje kriebelde in zijn nek.

Terwijl hij over het fête-terrein liep werd hij als een ware held begroet. Hier een babbeltje, daar een schouderklopje en een overdaad aan smachtende blikken van het vijfenzeventigplus vrouwvolk. Als de koning mét kleren defileerde hij door zijn dorp.
Bij de feesttent aangekomen werd hij op een goede stoel gezet. Om de beurt kwamen zijn aanbidsters even bij hem zitten.
‘Iets te drinken?’
‘Ach ja, waarom niet.’

Zo ging het de hele zwoele middag door. De dorpsband speelde het gebruikelijke repertoire. Hij snoof de lucht van de repas, merquez en frites, op. Af en toe liet hij zijn hoofd even rusten en soesde even weg. Totdat de volgende zachte aanraking hem weer wekte.
‘Iets te drinken?’
‘Ach ja, waarom niet?’ glimlachte hij.

Het feest om hem heen leek hem op te tillen. Hij voelde zich licht en vrij. Terwijl de muziek vervaagde zweefde hij weg. Hij zag een Pastis karaf met een verse roos.
‘Claudette, het is een mooie dag’.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op