Creativiteit in 5 fasen

Nu de kaartverkoop weer gestart is en de voorstellingsdatum onheilspellend dichterbij komt, krijg ik regelmatig de vraag hoe die creativiteit nu precies werkt. Laat me oorverdovend duidelijk zijn: Creativiteit, door sommige tot mythische proporties verheven, is in essentie gewoon pure ellende die het best geduid kan worden door middel van de 5 fasen van rouw (Elisabeth Kübler-Ross). De vergelijking is overigens met nadrukkelijke goedkeuring van het Kübler-Ross instituut in Vlaanderen die naast rouwverwerking de fasen ook van toepassing verklaart op elke andere emotionele reactie op persoonlijke trauma en verandering. Dus dan toch zeker ook deze misère! 

Fase 1: Ontkenning

Creativiteit begint met een idee. Je hebt er niet om gevraagd en was lekker bezig met je stabiele leven vol leuke activiteiten. Maar ineens is daar, die rotcreativiteit met zijn “briljante” rotidee. Het zit vast in je hoofd en het gaat er met geen mogelijkheid uit. Toch ontken je het idee en probeert middels de spotifylijst “Nederlandstalige-baggermuziek-met-voorspelbare-deun-die-in-je-hoofd-blijft-hangen” je hoofd op andere gedachten te brengen. Tevergeefs.

Fase 2: Woede

Het idee blijft in je hoofd malen en maakt je knettergek. Middeleeuwse uitdrijfmethodes en martelpraktijken waar ze op Guantanamo Bay van likkenbaarden ten spijt, kun je aan niets anders denken.  Terwijl je als afleiding met een klein pincetje alle nagels uit je tenen trekt blijft dat vervloekte stemmetje in je hoofd je continue vertellen dat het echt (maar dan echt!) een heel goed idee is. Langzaam breek je in razernij en even later, te midden van de brokstukken van wat ooit de mooiste en grootste huiskamer was die de wereld heeft gekend, barst je in huilen uit. Het idee heeft weer gewonnen. 

Fase 3: Onderhandelen

Hoewel je hoopt op een “Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg” reactie uit familiekring, wordt het idee belachelijk positief ontvangen en word je gestimuleerd om er “wat mee te gaan doen”. Op deze wijze kun je het niet meer negeren en begin je steeds meer om je heen te vragen en bespreken. Uiteindelijk is het idee uitgegroeid tot een pragmatisch plan wat potverdikke panklaar ligt om uit te voeren. 

Fase 4: Depressie

Het panklare plan, blijkt zichzelf niet uit te voeren. Je moet aan de bak! En zo zit je avond na avond te zwoegen op je hobby. Waarbij in je achterhoofd de locatie, de aankleding, de techniek, de kaartverkoop en marketing gonst. Hoe moedig je jezelf ook toespreekt, je bent overtuigd dat het nooit gaat lukken en dat alles totaal mis zal gaan. Extra nadeel is dat een creatief brein belachelijk goed is in het bedenken van duizenden verschillende wijzen waarop het idee faliekant zal mislukken. 

Fase 5: Aanvaarding

Tot je schrik is het ineens daags voor de uitvoering. Er zijn redelijk wat kaarten verkocht en ook de kostuums en rekwisieten zijn behoorlijk geslaagd. Het is tijd voor de uitvoering!  

Vergeet niet te genieten van deze creatie, voor je het weet begint het hele proces van voor af aan. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op