Bewonersavond

In het zaaltje is het benauwd. Het ruikt er naar het dagmenu van gister: vis met gebakken aardappeltjes en – uiteraard- doperwten.

Men is boos, men is ontevreden, men is slim maar heeft geen opleiding, men is arm en men wantrouwt De Overheid.  Modder waaruit mooie dingen kunnen groeien. Maar nu even niet.

Trouwens. De Overheid, mooi woord maar ik heb nooit begrepen wat dat was, De Overheid. De politiek, de ambtenaren of alles wat formeel bestaat in dit land?

Ik sta voor dit zaaltje in een verre wijk van de Grote Stad vanwege een Gewichtige zaak. Dat wil zeggen, ik breng in – en dat mag ik best van mezelf zeggen – vloeiende en prettig gearticuleerde woorden een verhaal dat De Overheid achter hun voordeur zal komen, dat het comfort in hun woning wel eens heel anders kan gaan worden, dat er verbouwd zal gaan worden en dat het wellicht allemaal duurder zal worden. Maar ik kan niks beloven.

Ik overzie de zaal. Interessant is dat ondanks dat 70% van de bewoners van de desbetreffende wijken allochtoon is, deze de weg naar dit zaaltje niet hebben kunnen vinden. 80% van de aanwezigen is wit en daarvan zijn weer de meesten 55 jaar en ouder. Ik sta voor een zaaltje met de zo beroemde boze witte mannen.

 Participatie is een Mooi Ding maar werkt het wel voor alle in Nederland wonende bevolkingsgroepen of hebben we de kracht van een uitnodigingsbrief onderschat en deze groepen, waaronder veel nieuwkomers, simpelweg nooit bereikt? Zeker een derde van de inwoners in deze wijken is analfabeet, zo wordt mij naderhand verteld. 

Den Haag wil toewerken naar een zogenaamde Participatiemaatschappij, een mooi streven. Maar of dit in alle culturen van binnen en buiten Europa nou zo aanslaat is de vraag. Ik geef toe, als wij ambtenaren het allemaal even mogen regelen is het vlot gedaan. Maar ja, in zo’n land wil ik ook niet leven. Het gaat er om je voelsprieten in een dergelijk wijk te hebben, ambassadeurs te vinden.

Maar goed, je staat voor zo’n zaaltje en je doet best. Er is in ieder geval altijd wel één recalcitrante burger, gelijk of niet gelijk, die het je moeilijk maakt je verhaal te vertellen. Dan hoop je dat die door de zaal zelf gecorrigeerd wordt anders gaat de rode lijn die je zo mooi bedacht had naar de challemiezen.

Er is ook altijd een Kenner in de zaal. Iemand die er al veel van het onderwerp af weet. Wat er gebeurt als je niet oppast is dat deze kenner met je in discussie gaat. Dan verlies je de rode lijn in je verhaal, je verliest je toehoorders want die kunnen het niet meer volgen en je verliest je momentum. 

Soms is men niet alleen boos maar ook wel blij met je. Eerlijkheid en geen slap jargon wordt gewaardeerd. En het achterliggende doel wordt ingezien, dat is helemaal mooi natuurlijk. Het is zoals het is. Dan kan je als de spreker vergenoegd naar huis gaan. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op