Wasknijpers op de grond: Storm

Ze wilde nog wel een weekje naar Terschelling. Met een vriendin besloot ze naar Harlingen te fietsen, alle spullen achterop.

‘Neem je wel een mobiele telefoon mee’, vroeg ik. Ze vond het eigenlijk niet nodig. 

‘Je kunt onderweg ook van de fiets vallen of een lekke band krijgen’, drong ik aan. De telefoon ging in de tas. 

Eigenlijk vond ik het wel stoer, er zijn niet veel tachtigjarigen die nog op fietsvakantie gaan naar een Waddeneiland.

Het werden heerlijke dagen. Ze fietste het hele eiland rond, dronk koffie op terrasjes en ’s avonds een glaasje wijn en spelletjes. In de loop van de week sloeg het weer echter om. Het ging hard regenen en stormen. Voor de vrijdag, de dag van de terugreis, werd code oranje afgegeven. Er was zelfs twijfel of de boot wel zou varen.

‘Moet ik je ophalen,’ bood ik aan. ‘Ik zet je fiets achterop de auto en klaar!’ Ze zou wel zien, wat in mijn moeders idioom betekent dat ze het onzin vond.

’s Middags stapte ze vanaf de boot weer op de fiets. ‘Het waaide al weer wat minder.’ Niets was echter minder waar. Met windkracht 9 in de rug trapte ze met haar vriendin richting huis. Halverwege werden ze overvallen door een stortbui. Ze besloten maar even te schuilen in een bushokje. Regen werd in brede waaiers over het wegdek geblazen, de weg veranderde langzaam in water.

Na verloop van tijd stopte een chauffeur van een bestelbusje die in één van de bejaarde verzopen katten in het bushokje zijn buurvrouw herkende. Hij bood een lift aan. De vrouwen aarzelden even, want ze wilden hem niet tot last zijn, maar stapten toen toch maar in. De buurman bood haar aan om haar thuis te brengen, maar ze stapte liever tegelijk met haar vriendin uit. Die laatste vier kilometer kon ze wel weer fietsen; haar kleren waren inmiddels wat opgedroogd, het regende niet meer en het waaide iets minder hard.

Het was mijn moeder ten voeten uit. Bescheiden, ondernemend en erg actief. Dinsdagmiddag werd ze gevonden door een vriendin met wie ze dagelijks wandelde. Ze was getroffen door een herseninfarct, vermoedelijk al op de avond ervoor. Ze had een forse hoofdwond, kon haar rechter arm niet meer gebruiken en niet meer praten.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op