Muiltje

Woest was ze toen ze het ontdekte…

Hij heeft een chauffeur. Die rijdt graag en houdt van kilometers vreten terwijl de man in kwestie werkt of uitrust van bijvoorbeeld de uitputtingsslag die hij op zijn ‘oude mannen’ sportclub’ onderging. Of wanneer hij moet bijkomen van de bubbels die na afloop van die inspanningen vaak achterover geslagen worden, een bijna wekelijkse mores ten gevolge van een verjaardag, een pasgeboren kleinkind of een geslaagde prostaatoperatie. Dit keer is het de borrel op het verjaardagsfeestje van zijn kleindochter in Haarlem die de chauffeur op de late avond weer achter het stuur van zijn rode vliegende tapijt doet plaatsnemen. Op naar Groningen.

Maar de chauffeur is ook moe. Haar voeten worden warme kussentjes in de toch heerlijke instappers. Ze worden uitgeschopt richting de man die te kennen geeft dat het idioot is om op kousenvoeten verder te rijden, maar hij pakt ze desondanks op en propt ze ergens. 

Vlak na Lemmer houdt de bestuurder het voor gezien.

‘Word wakker jij, de beurt is aan jou’.

De auto staat aan de rand van de weg op de parkeerplaats De Lanen, ietwat op het gras. Hij stapt uit en loopt om, de chauffeur verschuift zonder schoenen binnendoor van plaats. Lekker, hoofd naar achteren en dutten.

Na een half uur staat ze voor hun huisdeur. Het zijn marktlieden, altijd in- en uitladen, uitstallen in het ene huis, laten staan of weer vervoeren naar het andere huis. Ze vinden dat leuk, maar manlief, die ook niets anders doet met zijn woon-werk ritten wordt er soms kriegelig van. Hij schuift dan de boel naar binnen en ploft in zijn stoel (om zich weer verder in zijn hobby te verdiepen…). Maar nu is zíj stevig uit haar humeur. Ze zit nog in de auto en weet precies waarom er een tijger in haar wakker wordt.

‘Kom er eens uit joh’, klinkt het. 

‘Hoe zal ik dat eens doen op deze natte straat,’ denkt zij.

 ‘Stel je niet aan, wat is er?’ 

Twee dagen later, op zondagmiddag, rijden ze de weg weer terug. Het is heerlijk helder weer, een zonnetje in een blauwe lucht met hier en daar een wollig wolkje. 

‘Het is maar 8 km om’, zegt de man die voor de afwisseling nu achter het stuur zit. En het is nog niet donker, dat is het woensdagavond wel als zij er weer langs rijdt. Ze wagen het er op. Vier kilometer voor Lemmer pakken ze afslag Oosterzee, slaan links af en maken over de A6 rechtsomkeert naar de parkeerplaats aan de andere kant van de weg.

Als een klein kind op pakjesavond schiet háár blik reikhalzend over het hele grasveld. De prins en zijn assepoester. Ze gieren het uit! Ze stapt in haar muiltje en ze vervolgen hun weg.


Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op