Wasknijpers op de grond: Dichtbij de dood

Snel ingrijpen na een herseninfarct is van groot belang. Hoe langer een deel van de hersenen zonder zuurstof blijft, hoe kleiner de kans op herstel. Na haar herseninfarct moet het ongeveer zestien uur hebben geduurd voor een vriendin mijn moeder vond. Ze was er slecht aan toe, een verlamde arm, onderkoeld, verward en bang. Ze kon niet meer praten.

In het ziekenhuis schetst de neuroloog in het kort de situatie. ‘Uw moeder heeft naar alle waarschijnlijkheid een herseninfarct gehad. Op de CT-scan zagen we geen bloeding. Hersenschade hebben we ook niet gezien, maar die is er ongetwijfeld.’ 

De eerste 48 uur zal mijn moeder worden verzorgd op een speciale Stroke Care Unit omdat er na een herseninfarct vaak snel een tweede volgt. Ik realiseer me dat de eerste 24 uur al bijna om zijn. Heeft ze dat tweede infarct al niet gehad voor ze werd gevonden?

Over herstel en behandeling kan de neuroloog nog niets zeggen. ‘De kans bestaat dat uw moeder een tweede infarct niet overleeft. Ze is heel zwak.’

Het komt hard binnen. Toen ik haar in bed zag liggen, zag ik dat ze er slecht aan toe was, maar dat de dood zo dichtbij was, had ik me niet gerealiseerd. Integendeel, ze herkende me en ze probeerde te bewegen. Ik had haar hand vastgepakt en haar gestreeld om te laten merken dat ik er was. Dat ze niet alleen was.

De neuroloog vraagt ons na te denken over wat we willen als mijn moeder nog een infarct zou krijgen. Moet ze dan gereanimeerd worden? Wat zou haar wens zijn?

In het ziekenhuis hoeven we er niet lang over na te denken. Op weg naar huis ben ik er des te langer mee bezig. Wie ben je om een beslissing te nemen over het leven van iemand anders? Op basis van welke argumenten maak je die beslissing? Met mijn moeder hebben we het nooit gehad over euthanasie, over kwaliteit van leven, we hebben nooit vragen gesteld over wat er voor haar in het leven toe deed. We vermeden het juist omdat mijn moeder niet gemakkelijk praatte over dit soort onderwerpen. Ze raakte er door van slag.

Thuis gekomen belt mijn zus. Eén van haar vriendinnen is verpleegkundige en waarschuwde dat patiënten als mijn moeder die als gevolg van een herseninfarct niet meer kunnen slikken, gemakkelijk een longontsteking krijgen, omdat voeding die bestemd is voor de slokdarm in de luchtpijp terecht komt. Als mijn moeder een longontsteking zou krijgen, willen we dan dat ze beademd wordt?

Ik kan de vraag niet goed aan. Is beademing ook een vorm van reanimeren en hebben we de vraag dan al beantwoord of is het iets anders? Ik heb tijd nodig om erover na te denken. Gisteren zat mijn moeder nog naast me in de auto en vertelde ze over haar plannen voor het komend weekend. Het idee dat ze er na vandaag misschien niet meer is, vind ik onverdraaglijk. 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

1
Reageer op dit artikel

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Taeke Jansen Recent comment authors

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Taeke Jansen
Gast
Taeke Jansen

Als het resultaat bij reanimatie een leven als een kastplantje wordt is er in mijn optiek geen kwaliteit van leven meer dus……bij mij geen reanimatie!