Ode aan mijn levensredder!

Mijn leven is afgelopen weekend wederom gered. En ik kan dan ook niet anders dan deze held te eren. Zeker omdat dit niet de eerste keer was, dat deze kanjer zich geheel belangeloos inzette om mijn leven te redden. 

Aan mijn held: de aardlekschakelaar! 

Ik was 8 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met het bestaan (en bovendien de werking) van deze levensreddende schakelaar. Op onverklaarbare wijze vond ik het nodig om mijn pink in een lampfitting te steken waar op dat moment geen peertje inzat. Ik had op dat moment in mijn korte leven al best wat kleine optaters gehad door statische elektriciteit, batterijgrapjes en ook een zachtzinnige aanvaring met schrikdraad was me al eens overkomen. Deze schok weet ik echter nog precies: in essentie voelde het als het “telefoonbotje”, die sensatie als je je elleboog precies op de juiste plek stoot,  maar dan met klemmende kaken en een heftig tintelende arm van elleboog tot pink.

Maar daar was al snel de redder in nood: de aardlekschakelaar! Hij had vrij snel ontdekt dat de fasedraad en de nuldraad ongelijke stroomsterkten bevatte en als in een reflex concludeerde hij dat er haast wel zeker stroom weglekte. ‘Geen tijd te verliezen! Ik moet in actie komen!. Waarschijnlijk is één van de gezinsleden in gevaar!’ dacht de aardlekschakelaar en waagde direct zijn eigen leven voor mij: KLAK!

Alle stroom in huis uit. 

Gek genoeg besefte ik totaal niet welke heroïsche handeling zojuist had plaatsgevonden. Ook trok mijn (toen nog) prille leventje niet als in een film aan me voorbij. Ik maakte me name druk om dat andere toestromende onheil: Mijn ouders! Hoe leg je uit dat je het volledige huishouden hebt platgelegd, de karbonades in de vriezer incluis? 

Gelukkig kwam ik er goed vanaf. Toen maar ook in de talloze schokmomenten later in mijn leven kwam Arie Aardlek “to the rescue”. Vaak tijdens verhuizingen en verbouwingen omdat dat bij uitstek het moment is dat je “effe snel” een lampje op wil hangen of dat je de kapjes van de wandcontactdoos hebt gehaald om het schilderwerk netjes af te maken  om vervolgens tijdens het schilderen met vachtroller en al vol onder stroom komen te staan omdat je de stroomgroep niet afsloot omdat je het licht van de bouwlamp nodig had. 

Afgelopen zondag was ik zoals het betaamd in een nette woonwijk in de voortuin aan het klussen aan de heg waarbij ik het verste puntje net wist te halen door mij volledig uit te strekken. Daarbij zag ik daar slingerende groene draad over het hoofd die met een luide klap doormidden ging. Inmiddels reeds het 3e verlengsnoer wat ik finaal doormidden snoeide sinds ik een heg heb. Ik leef en kan het navertellen, dus daarom: 

Ode aan de aardlekschakelaar (vrij naar von Schiller/Beethoven)

Vreugde, schitterende godenvonk,
dochter uit Elysium!
Wij betreden met vurige hartstocht,
hemels wezen, jouw heiligdom!
Jouw toverkrachten verbinden weer
wat gewoonte strikt verdeeld heeft,

Alle mensen worden broeders
waar jouw zachte vleugel zich welft.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op