De top

Stoempen naar boven. Zweet uit zijn neus, zweet in zijn ogen, klotsen in zijn kruis. Stoempend omhoog door het desolate oververhitte gele Franse land. In deze kale en lege omgeving reed fietsgroep De Vrije Jongens, getooid in lycra, omhoog naar de kale top. Om de paar minuten knalde een onduidelijk insect tegen de groteske Vrije Jongens fietsbrillen.
Het was de reis waar het om ging, het doel was het fietsen, de saamhorigheid, samen elkaar ontmoeten boven op de top. Het maakte niet uit, ieder reed zijn eigen tempo en dat was Goed. Natuurlijk.

Ondertussen was er een stille ergernis en krachtmeting aan de gang. Onzichtbare draden van competitie, het afzetten tegen elkaar, onderlinge wedijver en haantjes gedrag was ook een onderdeel van deze middle aged man in lycra. De fietstrip was voor sommige ook een kans op een Afrekening, het wegfietsen van maatschappelijke teleurstellingen, takkewijven en het zich beter voelen ten koste van een andere Vrije Jongen door sportieve prestaties.

Dat gold zeker ook voor Roderik die was blijven hangen in een keurige schaal 9 bij het UWV. Sjefke was maatschappelijk beter geslaagd, had een blonde vriendin en was ook nog eens een goede fietser. Was altijd als eerste boven. Ondanks de extra training zag Roderik ook dit jaar Sjefke net weer voor hem fietsen. En hem zo aardig complimenteren en schouderslaand als hij weer eens als tweede boven kwam.

Hij bukte te laat en een tak sloeg tegen hem aan, rukte zich los van de boom en bleef steken in een luchtgat van zijn helm.
Een eerste flow van ergernis verdween toen zich de mogelijkheden openden. Sjefke en hij waren zoals altijd weer ver voor. De demarrage van Sjefke zou snel komen, weg van hem en langs het smalle, door een laag muurtje omzoomde weggetje dat langs een diep ravijn liep.
Hij trok de tak die uit zijn helm stak als een indianen veer uit zijn helm. Sjefke zag niks, had zijn ogen gefocust op het doel: de top.
Roderik had de tak nu als een ridder te paard met speer voor zich. De afrekening op de zo sympathieke Sjefke, zijn immer eerste plaats en zijn eigen instortende ego zou snel volgen.

Een haarspel bocht om, de andere Vrije Jongens hadden geen zicht meer op ze, nu! De tak wees naar Simon als was die de winnaar.
Roderik bracht de speer als een atleet naar achteren om die in het wiel van Simon te steken. De achterkant van de tak tikte tegen het muurtje in de draai naar achteren, weigerde weer naar voren te komen en besloot Roderik zijn achterwiel als verblijf te kiezen.
Roderik kende een moment van weifeling en, zijn ene hand nog als een speerwerper zinloos omhoog, knalde over het muurtje en vloog het ravijn in. De tak bleef, geknakt weliswaar, achter op de weg. Langzaam rolde Roderik een rondje over de kop en viel toen lang gerekt naar de bodem. Als in een luchtige 9. Een 9 kent geen top.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op