Krulspelden

Vandaag vierden we de verjaardag van ons oudste kleinkind. Vroeg uit de veren, gedoucht, het hoofd met haren en een dwarse kruin gewassen. Om het weerbarstige spul in de plooi te krijgen draai ik er snel wat rollers in, net als vroeger onze onvergetelijke buurvrouw Nel die elke morgen om half elf met haar hoofd vol krullers aan de koffie zat. Ik sta bij de voordeur, kijk in de spiegel, stift mijn lippen, ben tevreden met mijn feestelijke outfit en trek mijn jas aan.

Mijn echtgenoot fietst voorop, ik trap erachteraan. Op het station is hij de eerste bij de fietsenstalling en zet zijn ros in het rek. Ik volg hem. Hij kijkt naar wat ik doe en wanneer ik klaar ben om naar het perron te gaan, maant hij mij even stil te staan. ‘Ik móet een foto van je maken!’ 

‘Hoezo, kan dat straks niet?’ Ik vertrouw zijn blik van geen kanten, er straalt een onbedaarlijke pret van uit. Waarom moet dat nou, is er iets? En dan slaat de bliksem in. Dacht ik vanmorgen in de badkamer niet: ‘niet vergeten die dingen eruit te halen, want ik zie en voel ze gewoon niet zitten…’

Ik ruk mijn arm bijna uit de kom en kom nauwelijks tot bedaren van het lachen. De tranen lopen over mijn wangen. Het houdt met moeite op als ik op de bank plof in de stiltecoupé. Dat ik zó onze wijk uit gefietst ben, en met mijn tempo mensen heb ingehaald, ik kan er niet bij, schiet steeds weer in de lach.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op