Enquêterreur

‘Op een schaal van 1 tot 10: hoe waarschijnlijk is het dat u dit boekhoudpakket aanbeveelt bij vrienden, familie of collega’s?’

Ik was behoorlijk enthousiast over het pakket van enkele duizenden euro’s per jaar en nam mij voor om in dit enthousiasme in mijn netwerk uit te storten. Desgevraagd, dat natuurlijk wel. Ik koos voor een ruime 8. Enkele weken later stond ik op een feestje en de enquête van het softwarebedrijf knaagde aan mijn geweten. Ik had immers met mijn 8 een riante belofte afgegeven “zeer waarschijnlijk” het pakket aan te bevelen bij vrienden, familie en collega’s maar tot dan toe nog aan niemand het pakket daadwerkelijk genoemd, laat staan aangeprezen.  

Toen ik later de vraag nog eens kreeg bij de aanschaf van enkele koffiekopjes besloot ik mijzelf dan ook eerlijk op te stellen. Met mijn nieuw verworven zelfkennis op zak gaf ik een 1 wat zoveel zei als: ‘Het is zeer onwaarschijnlijk dat ik jullie product ga aanprijzen binnen mijn netwerk’. Direct na inzending besefte ik dat mijn uitspraak misschien de eigenaar van de kopjesfabriek tot in de haarvaten beledigd had. ‘Was het dan geen goed product?’ riep de arme drommel, zijn handen wanhopig ten hemel geheven. Dat ik vooral redeneerde vanuit mijn persoonlijke aanprijskwaliteiten zal hem vermoedelijk ontgaan zijn.
‘Het ligt niet aan jou hoor kopje, jij bent geweldig!’ prevelde ik wekenlang snel voor ik een slok koffie nam. 

Steeds vaker komt deze gekmakende enquêtevraag. Iedere vragenlijst over een product of dienst dwingt mij te kiezen tussen eerlijkheid of empathie. Ga ik voorbij aan de emotie van de producent? Of vertel ik eerlijk dat ik moeite heb een product aan te prijzen. Het wordt een obsessieve vorm van enquêtevrees.

Ik ben beu van de enquêtes die ik reeds kreeg. Maar mijn maag keert zich pas echt om als ik denk aan mogelijke enquêtes die nog moeten komen. Stel dat ik een anonieme gift wil geven. Hoe opgetogen ik ook ben over mijn gift, verkondigen ervan staat haaks op het anonieme karakter en aanprijzen zal gezien worden als borstklopperij. Ook vrees ik dat de uitvaartbranche overstag gaat en hoewel ik mij nog lang niet tot de clientèle wil voegen, zie ik de enquête vanuit het hiernamaals  met afgrijzen tegemoet. Aambeienzalf! Bedenk je eens in hoe gesprek op die leuke verjaardag verder verloopt als ik terloops mijn geweldige ervaringen met aambeienzalf  vertel. ‘Het was een tros zo groot als een citroen, maar 2 maals daags smeren…..’  

En dit zijn slechts producten, denk eens aan menselijke eigenschappen: Sta je op een netwerkborrel Henk aan te prijzen omdat ie altijd zo leuk mensen weet aan te prijzen. Wat als mijn vriendin besluit me te bevragen. Een regelrechte valstrik! Het antwoord zal nooit in goede aarde vallen: ‘Ja ik ben zeer tevreden, maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt haar aan te prijzen aan anderen!’ Het duizelt me. 

Op dit moment vul ik geen enkele enquête meer in. En dat is bij uitstek iets wat ik iedereen kan aanbevelen! 

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op