Vrienden

Zo’n vrijdag heb ik nog nooit meegemaakt, denkt Mat. Hij kijkt peinzend naar de fonkelnieuwe espressomachine op het koffiebarretje in Mats Foonshop. Hij kijkt ook peinzend naar de grote, dikke Bor, met zijn lange rode haar en woeste rode baard, die terugkijkt en z’n ogen vriendelijk dichtknijpt.

Gisteren kwam Bor heel boos de Foonshop in; z’n telefoon deed het niet meer. Eerst gooide hij Mat tegen de wand en toen zijn espressomachine op de grond. Vanochtend was Bor er weer, niet boos maar verlegen en deemoedig, met een enorme doos waarin deze mooie nieuwe espressomachine zat. Sorry, had hij gezegd. Dat hij eigenlijk ook wel wist dat het weglopen van zijn vriendin niet aan Mat lag, dat haar opbellen toch niet meer had geholpen en dat het dus ook niet erg was dat z’n telefoon het niet meer deed. Dat hij plotseling had begrepen wat de espressomachine voor Mat betekende. Dat hij daarom een nieuwe kwam brengen.

Mat was sprakeloos. Toen had hij gezegd dat hij Bor een nieuwe telefoon zou geven, maar hem niet aan een nieuwe vriendin kon helpen. Even dacht hij dat Bor weer boos zou worden, maar uit diens grote, opengesperde ogen waren alleen maar tranen gekomen en nog veel meer tranen. Moeizaam had Bor uitgebracht dat ze nu vrienden waren. De rest van de ochtend hadden ze samen espresso’s gedronken uit de glimmende nieuwe machine.

‘Zo’n vriend als jij heb ik nog nooit meegemaakt,’ zegt Mat.
‘Ben je wel blij met je nieuwe espressomachine? Ik wel met mijn nieuwe telefoon,’ reageert Bor.
‘Het gaat om de vriendschap,’ antwoordt Mat.
‘Ben je niet blij dan…’
‘Ik wel hoor!’ klinkt het opeens. Het is Omat, die zachtjes achter haar rollator is binnengekomen zonder dat Mat en Bor het doorhadden. Ze heet eigenlijk ook Mat, maar dat vond Mat lastig. Omdat je mijn oudste vriendin bent, pas ik je naam een klein beetje aan, heeft hij tegen haar gezegd.
‘De zon schijnt, de merel zingt, Mat gaat zo mijn telefoon repareren en ik krijg een heerlijk kopje koffie.’ Omat zet haar rollator op de rem en gaat erop zitten. ‘En wie ben jij?’
‘Ik ben Bor, een vriend van Mat.’
Mat zet ’n espresso voor haar neer.
‘Wat is vriendschap toch mooi. Mijn man zaliger en ik waren ook vrienden, elkaars beste vrienden. Dat zijn we nog steeds, kun je wel zeggen. Dank je wel Mat, kun je er ook wat suiker en melk in doen?’
Zo’n vrijdag heb ik nog nooit meegemaakt denkt Mat, terwijl hij ziet dat er een traan uit Bors grote, opengesperde rechteroog rolt. Zal ik hem nog een papieren zakdoek aanbieden? ‘Ik ben hartstikke blij met mijn nieuwe espressomachine,’ zegt hij snel. ‘En willen jullie ook een borrel?’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op