Het functioneringsgesprek

Terugkijken met pensioen in aantocht

Onlangs had ik een functioneringsgesprek met Marjolein. Toen ik de deur had dicht gedaan zei Marjolein: “Nou dit is dan je laatste functioneringsgesprek”. Een raar idee, al die dingen die ik voor het laatst heb. Het laatste uitje, de laatste sportdag, het laatste controlplan, de laatste nieuwjaarstoost. Nu dus inderdaad het laatste functioneringsgesprek. Zoals altijd was het een leuk gesprek, waarin we terug- en vooruit keken. Heel ontspannen. Eerst de dingen die ik het afgelopen jaar heb gedaan. Ook natuurlijk de dingen die ik zou doen maar niet heb gedaan. Daarna de nieuwe afspraken, nu voor een half jaar in plaats van een jaar.

Als ik terugdenk aan de afgelopen 38 jaar heb ik de eerste 10 jaar helemaal geen functioneringsgesprekken gehad. In 1981 begon ik te werken voor Buitenlandse Zaken, althans met BuZa had ik een arbeidscontract. Mijn baas was ene heer Pieters maar ik heb hem in de drie en een half jaar dat ik in Semarang zat misschien twee keer gezien. Geen functioneringsgesprekken. Ook niet met de projectleiders ter plaatse: Jan, Menno en Sjak. In 1984 ging ik werken voor een Amerikaans ingenieursbureau. Ook niet. Pas in 1987, bij het ingenieursbureau Witteveen en Bos in Deventer, was er sprake van een functionerings–gesprek. Maar voordat het goed en wel zo ver kwam was ik er al weg. Ik had er een jaarcontract maar er was te weinig werk en het werd niet verlengd. In 1987 kwam ik in dienst bij de Hogeschool ’s-Hertogenbosch, alwaar het functioneringsgesprek nog niet was doorgedrongen. In 1992 werd het geïntroduceerd en toen was ik inmiddels afdelingshoofd. Mijn eerste functioneringsgesprek had ik dus als leidinggevende met docenten van de opleiding civiele techniek.  Uiteraard had ik ook een gesprek met mijn leidinggevenden, Gerrit en Kees. En eigenlijk net als mijn laatste gesprek, vorige maand, was het een vriendelijk en ontspannen gesprek.

Sindsdien heb ik jaarlijks een functioneringsgesprek met mijn leidinggevende. Vanaf 1997 bij Rijkswaterstaat. Een jaar of vijftien geleden werd de naam veranderd van functioneringsgesprek in RKW gesprek. Niemand wist precies wat de letters betekenden. Ik herinner me wel dat het gesprek moest leiden tot concrete afspraken. Dat was op zich een goed idee. Er kwam een vast format dat moest worden gevolgd. Toch veranderde er niet veel. Het bleef een vriendelijk gesprek. Alleen de administratie werd omvangrijker. Recent veranderde de naam in P-gesprek.

Het is wel handig om te lezen wat Kilian Wawoe (docent HRM bij de VU) in november 2018 over het beoordelingsgesprek heeft geschreven: “Het beoordelingsgesprek kost de Nederlandse samenleving 1 miljard euro per jaar en leidt alleen maar tot frustratie.” Hij pleit ervoor om het ritueel van het beoordelingsgesprek te vervangen door continue coaching. Ik weet niet of ik het daarmee eens ben. Het is een heel aangenaam ritueel. Het levert weinig op, dat is waar, maar het kost ook niet veel. En het is toch ook niet verkeerd een keer per jaar een aangenaam gesprek te hebben met je leidinggevende.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op