Spaans sterrenrestaurant dicht

Bregje van der Steeg las in de krant ‘Spaans sterrenrestaurant dicht voor onderzoek naar sterfgeval’.  De kop maakte van alles in haar los en ze besloot haar schrijfvrienden uit te dagen om in maximaal honderd woorden te reageren op deze kop. Hieronder vind je een bloemlezing.

Basta (Mechtilde Meijer)

Hij walgt van ze, de hypocrieten die denken dat ze met hem kunnen pronken. Pa staat bij de klimaatkast weer te wapperen met zijn kennis naar de jonge sommelier en zij is voor de zoveelste keer haar neus aan het ‘poederen’. Het is mooi geweest. Vliegensvlug haalt hij het slanke flesje uit zijn binnenzak. Boven haar glas glipt het pipet bijna uit zijn handen maar hij herstelt snel. Een klein drupje nog in zijn eigen glas, voor het goede doel.

“U heeft heel veel geluk gehad, collega” zegt de arts op de eerst hulp. Hij knikt en vloekt binnensmonds als hij achter zich de rochelende stem van zijn vader hoort.

Restaurant dicht na sterfgeval (Cora van Berendonk)

Terwijl ze genoten van het exquise hoofdgerecht en de mooie wijn, haalden ze herinneringen op. Vroegen elkaar: was het goed, is het goed? Knikten alle drie: het is goed.

Net als anders koos zij het dessert: chocolademousse, passievruchtenmeringue en sinaasappelsorbet op een Amaretto-cakebodem.  

Onopvallend spoot ze het spuitje leeg in de cakebodem en vroeg ‘Nemen jullie ook een hapje?’

Weer konden ze haar niets weigeren. Zorgvuldig de cakebodem vermijdend, namen ze een hapje chocolademousse. Legden hun lepel neer en keken naar haar grande finale. 

Vingen haar op toen ze, een glimlach op haar lippen, langzaam omviel.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan (Joan Harmse)

Agatha Christie verdween van het doek. 

Te stoffig, aldus wat filmproducenten. 

Agatha’s kleinzoon Mathew Prichard, een nu 76 jarige heer waarin met enige fantasie de stevige Christie-trekken te zien zijn, zag de noodzaak voor een nieuwe filmproductie. Voor inspiratie reisde hij af naar het Spaanse Valencia. In een sterrenrestaurant sloeg hij zijn slag met de salsa de juego. De ‘valse morielje’ die hun naam eer aandoen, schreven zijn script. Na het nuttigen van het hoogstandje ‘criminal Catalana con piñas’ verliet hij de zaak. 

Medio 2020 kunt u op het doek een nieuw smaakmakende Agatha Christie verwachten.

Uitspraak (Remke Jansen)

‘Ik kom uit een wipfamilie,’ fluistert el Gnomo Pierna Delgado, het Spaanse neefje van kabouter Spillebeen. ‘Als ik een morielje of anderszins zie, moet ik er bovenop.’

‘Maar toch niet poedelnaakt en wetende dat u lijdt aan het Puntmutsvirus. Er is een slachtoffer gevallen,’ moppert de rechter.

‘Het is een drang,’ zegt de kabouter.

‘Deze enigszins absurde afwijking in ogenschouw nemend, veroordeel ik u tot een nader te benoemen taakstraf. Tot die tijd en daarna houdt u uw onesie aan. Zo niet, dan volgt levenslange opsluiting ín een paddestoel. En dan nu, hup, excuses aanbieden aan de nabestaanden.’

Het laatste avondmaal (Nancy Bastiaans)

Juan overhandigt de paddestoelen aan de kok. 

‘Gracias, señor.’ 

Hij knikt, trekt zijn hoodie naar voren en loopt weg. Op de hoek bij ‘Plaza del Carmen’ trekt Juan zijn trui uit, gooit hem weg en gaat het terras op. 

‘Lieverd, je bent er. Wijntje?’ 

Juan kust zijn vrouw en aait zijn zoon over zijn bol. ‘Ja lekker, schat.’

‘Zullen we de reservering voor vanavond cancelen?’ Inez schuift de krant onder zijn neus. ‘Seriemoordenaar heeft het op restaurantgasten gemunt’ kopt de krant. 

‘Doe niet zo mal, lieverd. Je wordt maar één keer 46.’

Alle zegen komt van boven (Stella Matula)

Elly lacht … het is lang geleden dat hij haar dat zag doen. 

‘Smaakt het?’ vraagt ze. 

Ze heeft het eindelijk door hoor, in geitenkaas gerolde gemberbolletjes horen gewoon bij broccolisoep. Duif knikt. 

‘Mooi’ grijnst Elly. 

Duif schrokt nog wat bolletjes naar binnen. Zijn maag rommelt. 

‘Ik ga even een stukje vliegen.’ 

‘Prima plan, duifje.’

Hij vliegt naar de Basílica San Vicente Ferrer om daar uit te buiken, samen met zijn vrienden. 

Onderweg ziet hij alles steeds doffer, zijn kop doet pijn. Hij flatuleert.

‘Delicioso!’ kirt een vrouw op een terras als ze een hap pesto neemt.

Zonder titel (Aaltje van Wieringen)

‘Deze wil ik,’ ze wijst naar de op natuursponzen lijkende paddenstoelen.

‘Morieljes benne harstikke giftig,’ zegt de restauranthouder, denkterom, je goa kepot.

Ik wil geen geloaser met pliessie as je doodvalt!’

‘Ja as je er kilo’s van freet, seissieslijmer, woar kommie fedaan, geif op die sakkiesswammen.’

‘Wat, uitschelle? Ik swam van se lefe  nie, as je me uitmoak voor sak pik ik niet!’

‘Kom op man, seik nie, ik mot die voorjaarskluifswam of bèje soms mycofoob?

Hier die paddestoelen. Uit het vuissie!’

’Stom weif! Se motte eers kooke!’

Te laat… Met de voorjaarskluifzwam klemvast tussen de tanden wordt ze begraven.

Voor de goede zaak (Bert Roodhof)

Hij zou er eens en voor altijd een einde aanmaken. Bijna vijfentwintig jaar zwaaide hij de scepter in zijn restaurant. Nu dreigde daar een einde aan te komen door de komst van een sterrenrestaurant. Oude klanten bleven weg, nieuwe trouwens ook. Maar dat zou snel voorbij zijn als bekend zou worden dat gasten van het sterrenrestaurant een voedselvergiftiging hadden opgelopen. Hij besloot met zijn vrouw en zoon in het restaurant te gaan eten en de kok een beetje te helpen met de saus. Wat stelde een voedselvergiftiging nou voor als je daarmee je eigen zaak kon redden?

Live life to the fullest (Inge Eusman)

Dit keer had de zelfmoordclub sterrenrestaurant Riff in Valencia uitgekozen. Hun clubmotto: ‘live life to the fullest’. Tijdens het aperitief druppelde iedereen binnen. Hoe hartverwarmend het weerzien met de andere clubleden ook was, toch had ze er, als één van de oudgedienden, een dubbel gevoel over. Het dreigende einde gaf hun bijeenkomsten ultieme glans. Vanavond had ze voor het eerst haar zoon en echtgenoot mee genomen. Was het daarom dat deze avond alle anderen overtrof, dacht ze terwijl ze genietend haar laatste hapje reerug met morieljes in haar mond stak. Een helder licht. Ze glimlachte. Dus toch. Haar laatste avondmaal.

Sterallures (Sandra Visser)

Die jonge kok had moeten begrijpen dat er in Valencia plek is voor één sterrenrestaurant. Dat van mij. Mario begreep dat. Toen hij zich bij de nieuweling aanbood als sous-chef werd hij met open armen ontvangen. 

Het was niet de bedoeling dat er doden zouden vallen. Een flinke voedselvergiftiging, daar waren we op uit. Die vrouw moet al wat gemankeerd hebben. De anderen hebben het gewoon overleefd, nietwaar? Maar Mario zit ermee in zijn maag. Ik hoop dat hij zijn mond kan houden. En anders heeft hij zelf bewezen dat een onbenullig stuk paddenstoel het probleem kan verhelpen.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op