Het koor

Eindelijk, eindelijk kon ze weer naar het koor. Ze had het echt gemist, maar met haar nieuwe baan, de verhuizing en alle andere stress had ze het niet kunnen opbrengen om te gaan. Thuis had ze alle songs geoefend en zelfs ook de choreo’s. Haar zoons riepen dan dat dat er vet achterlijk uitzag. Met een paar van haar stemgroep had ze ook de afgelopen maanden gezellig contact gehad, met die paar anderen natuurlijk niet. Maar ach, dat zou ook wel weer loslopen.

Net op tijd stoof ze de repetitieruimte binnen en ging staan waar Klaas, de dirigent van hun semiprofessionele koor zoals hij het trots noemde, haar wilde hebben. Meteen begon het gesis van Ans achter haar. Eerst dacht ze dat ze het niet goed hoorde, maar ze zei het echt: ‘Had je niet beter weg kunnen blijven?’ Ze stikte zowat, waar had ze dat aan verdiend. Achter zich hoorde ze vals gekras. En tussen de nummers door de ene na de andere opmerking: ‘Kun je nu eindelijk eens gaan zitten met je lange Sidonia lijf’, ‘Vorige week was het veel leuker’, ‘Weet je wel hoe lang je bent’, ‘Wie draagt er met 1.82 nou hakken?’ Ans had wel tijd voor deze teksten maar ze miste de helft van de songteksten. Na de pauze begon ze het oude-vrouwen-zweet van Ans te ruiken. Stiekem dacht ze dat Klaas haar opzettelijk voor Ans had neergezet om Ans volledig aan zijn gezichtsveld te onttrekken.

Hoeveel zin ze er ook in had gehad, hoe langer de repetitie duurde hoe kouder haar rug werd, hoe strakker haar schouders en hoe hoger haar maagzuur oprispte. Na afloop vluchtte ze zo snel mogelijk naar huis. Al in de auto begon het huilen en ze kon maar niet stoppen. Toen ze uitgesnikt was belde ze haar hartsvriendin Joke. Aan het eind van hun gesprek stelde die voor om Ans een bedankbriefje te sturen, het was tenslotte dankzij Ans eindelijk gelukt om een flinke portie stress er uit te janken. Boos beëindigde ze het telefoongesprek. Wat een achterlijk idee.

Toch pakte ze even later haar laptop en begon:

Beste Ans,
Ik heb altijd gedacht dat ons koor een gezelligheidsvereniging was, maar daar heb jij blijkbaar een heel ander idee bij. Ik was er echt aan toe om met elkaar lekker te gaan zingen. Ik vind het heel jammer dat jij mijn zangplezier verstoort door hoorbaar opmerkingen te maken. Ook stoort het mij…

Ze streepte alles door en begon opnieuw:

Ans,
Jij zure goudrenet kut met je ouwe wijven zweetlucht, jij verpest met jouw zure kutopmerkingen mijn plezier in het zingen. Je wordt bedankt! Dat je zingt als een valse kraai vind ik nog wel okay, maar van vals gedrag krijg ik uitslag met zwerende korsten. ‘Of ik niet weg had kunnen blijven?’ Dat dacht ik dus niet! Ga jij lekker zelf snel weg. Ik zal er eigenhandig voor zorgen dat de statuten van ons semiprofessionele koor zo aangepast worden dat ouwe valse wijven zoals jij niet meer door de audities komen. Voor jouw type bejaarde lomperiken zijn er vast oudewijven koren waar je zoveel zuur goudrenetten kutgedrag kunt vertonen als je wilt omdat iedereen even doof en sociaal afgestompt is als jij. Dikke, dikke doei.

Ze pakte haar mobiel en stuurde Ans een appje ‘En bedankt!’ Per kerende kreeg ze een reactie ‘?????’

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op