Nekvelincident

De afgelopen weken is er veel teweeg gebracht in de media vanwege de schorsing van de onderwijsassistent op het Kennemer College. ‘Ze moeten die man het gesprek laten aangaan met de leerling, zijn ouders en de directeur’, is mijn eerste reactie. Mijn partner reageert objectief en zegt: ‘Je weet niet wat er allemaal is gebeurd, ze schorsen niet zomaar’. 

Na het bekijken van het beruchte nekvelincidentfilmpje kan ik nog geen mening vormen. Wat gebeurde er?

Een jeugdherinnering waarin een nekvelincident plaatsvond, komt in  me op.   Als brugpiepertje in de periode dat ik nog een leren schooltas heb, mijn bril netjes draag en een rood gelakt jasje aan heb, sta ik met vele andere leerlingen in de hal van de middelbare school. Buiten is het  bar weer, de regen striemt tegen de ruiten en de wind giert om de school. Binnen in de hal staat het vol en dampt het van de vochtige jassen. Ik wil naar een vriendin die aan de andere kant van de gang staat en moet door het smalle halletje langs het terrarium met de wandelende takken. Het is druk in het halletje en ik wurm mij tussen alle mensen door. Plotseling uit het niets word ik naar achteren getrokken, ik struikel en  word voortgesleept door de sterke hand die mijn kraag in de nek vast heeft. De hand  is van een docent. Ik word zeer streng toegesproken door deze  docent die klein van stuk is en een dikke hoornen bril op heeft. ’Respect, dat zal je tonen en nooit meer tussen twee mensen lopen, die in gesprek zijn!’, zijn de woorden die ik nog kan horen. Ik kom er met de gratie vanaf. Geen straf, wel schrik in de benen en ik ben enorm onder de indruk dat dit machtsvertoon plaatsvindt op een middelbare school. Ik moet op mijn tellen passen.   

Twee jaar na mijn nekvelincident besluit ik verder te gaan met het vak dat deze docent geeft, want dat is goed voor mijn toekomst en hij wordt helaas mijn leraar.  Als ik mijn boek vergeet of teveel klets, kijk ik hem met argusogen aan om te zien wat mij boven het hoofd, of liever in het nekvel hangt. Het gevoel van oneerlijkheid  en ongelijkheid overheerst. 

Hoe heeft de leerling op het Kennemer College zich gevoeld? Het lijkt me dat hij zich gesteund voelde door de beslissing van school. Hij kreeg de directeur en mogelijk de medeleerlingen achter zich.

Na herziening van de schorsing heeft de leerling zich misschien oneerlijk behandeld gevoeld. Wat heeft hij gedacht? Dat de media de zaak hebben opgeblazen? Gaat deze leerling de komende jaren met argusogen naar de docenten kijken of zal hij strijden voor zijn gelijk met filmpjes?  

Mijn nekvelincident werd niet gefilmd, leerlingen bemoeiden zich er niet mee,  er vond geen schorsing plaats en geen gesprek. 

Het waren andere tijden en je kunt je afvragen welke tijd beter is. 

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op