Woensdagmiddag, drie uur

Twee straten voor het Van der Valk springt het stoplicht op rood. Twee minuten voor drie. Hij trommelt ongeduldig op het stuur. Zijn blik dwaalt af. Zijn hart maakt een sprongetje. Haar auto staat in de rij naast hem. Ze ziet hem niet, staart strak naar het stoplicht. Even zweeft zijn hand boven de claxon. Nee, denkt hij dan, nu alleen kijken. Genoeg tijd om te praten straks.

Het rode licht lijkt haar gelaatstrekken te verscherpen. Het geeft haar gezicht wat scherps. Nu hij wat langer kijkt ziet hij dat ze het stuur strak omklemt. Alsof het haar houvast geeft. Groen. Ze slaan linksaf. Honderd meter verder rijdt hij achter haar aan het grote parkeerterrein van Van der Valk op.

Bijna gehaast stapt ze uit de auto. Ze ziet hem nog steeds niet. Met een klap slaat het portier van de witte Hyundai dicht. Ze loopt naar de ingang. Korte, afgemeten stappen. Hoe ging het ook alweer, denkt hij bij zichzelf. I hate to see you go but I love to see you leave? Zoiets. Hij glimlacht, pakt een pepermuntje uit het middenconsole en stapt uit de auto. Als hij het hotel binnen wil lopen haperen de schuifdeuren even. Ze sluiten weer, en gaan dan pas echt open.

Tien over drie. Woest klikt hij zijn gordel dicht. Uit het geopende raam gooit hij het doosje met pepermuntjes. Ze verkruimelen onder de autobanden als hij vol gas achteruit steekt. ‘Het gaat niet langer zo’. ‘Ik wil niet meer liegen’. ‘Ik moet om mijn kinderen denken.’ Hij kotst van haar clichéteksten. Zij waren meer dan dit, besloten ze al vroeg in hun relatie. Tussen hen, dat is iets speciaals. Wild trekt hij op. Dit zijn niet haar woorden, dat kan niet anders. Iemand heeft haar gestuurd.

Terug op kantoor staart hij naar zijn telefoon. Hij zocht het al zo vaak op dat de cijfers van haar thuisnummer iets vertrouwds hebben gekregen. Na twee keer overgaan neemt haar man op. ‘Met Zomer.’ Nog het lef om vrolijk te klinken ook, die lul. ‘Dacht je dat het zo makkelijk was?!? Dat ik in een paar van die clichézinnetjes zou trappen? Lize zou dit nooit bedenken. Als je je echt in haar had verdiept zou je dat weten.’ Na een tirade van vijf minuten hangt hij tevreden op. Dit moet het doen. Hij verheugt zich vast op volgende week woensdag, drie uur, Van der Valk. Online reserveert hij hun vaste kamer.

Zes uur. Hij rijdt het pad op. Door de beslagen keukenramen ziet hij zijn vrouw staan. Ze giet de pannen af. Het eten precies op tijd klaar, zoals altijd. Neuriënd loopt hij naar binnen, hangt zijn jas op en schuift aan de eettafel. ‘Heb je een fijne dag gehad vandaag, schat?’ Hij kijkt op als er geen antwoord komt. ‘Schat?’ Ze komt de keuken uit met de hete pan in haar handen. Op tafel haalt ze de deksel er vanaf en tilt de pan weer op. Met een verwrongen gezicht stort ze de stomende piepers over zijn hoofd.

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op