Samenzang

Ze had alles om gelukkig te zijn. Een leuke man, twee lieve kinderen, een hond die luisterde en een kat die deed alsof ze doof was. Maar toch knaagde er iets. Was dit het nou? Huisje, boompje, beestje en dat tot aan haar dood. Het gevoel van dat er nog iets meer moest zijn, werd sterker toen een jonge collega, liet merken haar wel heel leuk te vinden. Hij zag dat ze naar de kapper was geweest, vroeg of ze een nieuwe jurk had. ‘Nee hoor, die heb ik al jaren.’ Haar man viel het al lang niet meer op als ze nieuwe schoenen had of een andere kleur lipstick. 

Het  begon met een keer zoenen na afloop van een personeelsfeestje en al snel spraken ze eens in de twee weken af op donderdagavond in een wegrestaurant. Het was haar ontsnapping aan de dagelijkse sleur.

Natuurlijk had ze het niet lang geheim kunnen houden. Een paar weken later was ze vertrokken. Haar man en kinderen bleven verslagen achter. Ze hadden nooit iets gemerkt. Thuis was veilig, thuis was gezellig, thuis was thuis. De kinderen misten haar verschrikkelijk, begrepen niet wat ze verkeerd hadden gedaan. Sinds haar vertrek wilden ze beiden bij hun vader in bed slapen.

Hij kon er niet aan wennen om zijn dag met niemand te kunnen delen. Zij had altijd aan één woord genoeg gehad, anderen hadden aan duizend te weinig. Gelukkig waren meer dan genoeg familie en vrienden om hem te helpen en de kinderen op te vangen als hij aan het werk was.

Na een half jaar was alles zo langzamerhand genormaliseerd. De kinderen sliepen weer in hun eigen bed, durfden weer ergens te logeren. Hij had goede opvang voor de kinderen geregeld zodat hij weer fulltime kon werken en zo nu en dan kon stappen met vrienden. Het gemis was echter gebleven.

Vanavond gingen ze met zijn ouders, broers, schoonzussen, neefjes en nichtjes, naar de samenzang op het plein in Bakkum. Op een grote trailer speelde een fanfare traditionele kerstliedjes, de teksten konden vanaf een groot scherm worden meegezongen. Vanuit een kraampje werden Glühwein en warme chocolademelk verkocht, een versierde dennenboom verlichtte het plein. Het was gezellig, nieuwtjes werden uitgewisseld en als iemand even niets te vertellen had, werd een losse zin meegezongen. ‘Oh dennenboom.’ Hij glimlachte en realiseerde zich dat dit eerste keer sinds tijden was dat hij glimlachte, waarna de glimlach breder werd.

De kinderen renden intussen in een doolhof van benen het plein over. Zo nu en dan zag hij een groen jasje en dan wist hij dat het er één van hem was. Hij keek zoekend rond. Zijn ogen botsten tegen een bekend achterhoofd, een bekend kapsel, bekende schoenen. Zij was het. Alleen. Nee, toch niet niet, in haar hand de kleinere hand van hun dochter. Alsof ze voelde dat er naar haar gekeken werd, draaide ze haar hoofd om. Ze keken elkaar aan en hij wist, volgend jaar zou een beter jaar worden.

Sprak dit verhaal je aan? Deel het op je Facebook en Twitter!
error

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op