Genieten met een Hoofdletter

Ze hoopt in oktober 89 te worden. We vroegen haar of ze zin had om een weekje mee te gaan naar Oostenrijk. Ze aarzelde geen moment. Haar ogen straalden.

Ze is een sterke, zeer positief ingestelde vrouw. Ze heeft prachtig spierwit haar, dat ze nog altijd in een wrong draagt, bij elkaar gehouden door een mooie leren speld, jaren geleden door een kleinkind geschonken. Ooit wilde ze het verven, iets wat we gelukkig hebben kunnen voorkomen, ze heeft deze haren die wijsheid uitstralen ‘verdiend’.

Ze loopt voorovergebogen in een hoek van bijna 90 graden. Ze is dolblij met haar rollator, mijn ‘stoep-Ferrari’, zoals ze hem zelf met trots noemt. Ze heeft nooit een rijbewijs gehaald en dat is te merken 😉 Als begeleider houden we in de gaten dat ze niet over tenen rijdt of kuiten schampt. Gezien haar hoge tempo is dat best een klus. Soms vergeet ze achter aan de rij aan te sluiten, ze leeft in haar eigen wereld en heeft veel om haar heen niet in de gaten. Ze loopt thuis ook hele afstanden met dit hulpmiddel en als ze onderweg even uitrust, heeft ze regelmatig gesprekken met omstanders. Ze geniet en bedankt de mensen voor hun aandacht en bezorgdheid.

Onderweg op de heenreis geniet ze ook zichtbaar van de buitenlandse omgeving, waar ze al jaren niet meer is geweest. Ondanks het gegeven dat haar kortetermijngeheugen duidelijk achteruitgaat … ‘Wat is Duitsland groot, hè?’ (4x) … ‘Wat prachtig die muziek, wat kost zo’n iPod?’ (3x) … ‘O, spreken ze hier Duits?’ (4x) … hebben we gesprekken op wereldniveau over onder andere – ja, vergis je niet – de huidige dictators die de wereld telt. Van Putin tot Kim Jun-Un, ze vergeet er geen een. Ze leest nog elke dag de krant en slaat geen kruiswoordpuzzel over. Details uit het verleden weet ze zich steeds moeilijker te herinneren, wel de grote lijnen. Ze herhaalt veel. Wonderlijk toch dat geheugen van de mens.

Ze is tenger en klein, maar ze eet porties van een mijnwerker! Ze lust alles en haar bord gaat altijd leeg, iets waar haar generatie mee is grootgebracht, ze hebben een oorlog meegemaakt. Ze heeft een flinke tumor in haar nier die niet weggehaald kan worden. Ze heeft gelukkig geen pijn of andere ongemakken en ze laat haar leven hier niet door bepalen. ‘Ik ben een gelukkig en gezegend mens.’ Ze is gelovig en bidt voor Jan-en-alleman, die het volgens haar zwaarder hebben dan zij. Daarnaast heeft ze ook een beetje haar hoop gevestigd op de dagelijkse druppeltjes CBD-olie: je mag God best een handje helpen 😉

We genieten allemaal deze week en kunnen haar overladen met liefde in de vorm van een sterke arm als ze even geen rollator kan gebruiken, eten voor haar halen bij het buffet – ‘verras me maar!’ – herinneringen ophalen en allerlei kleine attenties. Ze is dankbaar voor alles. Wij ook omdat we dit nog aan haar kunnen geven en omdat het zo eenvoudig is.

Reageer op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Subscribe  
Abonneren op